Albatros D V i D Va

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja Aug. 11, 2017, 11:04 a.m.

Tagi:

Albatros D V i D Va

Wersja D V powstała w roku 1917. Konstruktorzy pod kierownictwem G. Lachmanna opracowujący nowy płatowiec postanowili zmodernizować poprzednią wersję - D III, przy pozostawieniu silnika Mercedes D IIIa. Poprawę osiągów uzyskano dzięki dopracowaniu aerodynamiki kadłuba, obrysu stateczników, dodaniu owiewki za kokpitem oraz poprawie kształtu płetwy podkadłubowej. Kadłub w wersji D V miał teraz przekrój owalny na całej długości. Albatros D V do czynnej służby na głównie Froncie Zachodnim trafił w połowie 1917 r. Model ten posiadał podobnie jak D III wady konstrukcji półtorapłatowej. Broniąc się przed przypadkami urwania płatów opracowano wersję wzmocnioną produkowaną pod oznaczeniem D Va. Pomimo tego wypadki nadal się zdarzały, wg nieoficjalnych danych w czasie I WŚ więcej samolotów Albatros serii D V uległo wypadkom, niż zostało zestrzelonych przez aliantów. Samoloty te produkowane były w zakładach macierzystych oraz w ich filii w Pile (OAW). Powstało około 900 maszyn w wersji D V oraz 1612 (1000*) D Va produkowanych od października 1917 r.


W posiadaniu lotnictwa polskiego znalazło się 18 egzemplarzy Albatrosów (17 szt. D Va i 1 szt. D V). Dwa z nich zakupione zostały w Gdańsku, pozostałe zaś pochodziły ze zdobyczy wojennych. Większość samolotów była zdemontowana lub uszkodzona. Pojedyncze sztuki trafiły do 3, 8, 9 i 12 EW, 1, 2, 3 E Wielkopolskiej, a także do Pucka, do Lotnictwa Morskiego, dwa egzemplarze D Va służyły w 5 EW. Albatrosy te brały udział w walkach na Frontach: Południowym, Wielkopolskim, oraz Litewsko - Białoruskim, gdzie spełniały różnorakie zadania - m.in. loty szturmowe. Kilka maszyn zostało przydzielonych do szkół lotniczych w Krakowie, Warszawie i Ławicy. Samoloty uznane zostały jednak za niebezpieczne - rozkaz z dn. 20 grudnia 1919 r. dotyczący wycofania Albatrosów D III objął również modele D V i D Va. Na przełomie roku 1919 i 1920 płatowce stopniowo oddawano do składów lotniczych. Ostatni samolot tego typu służył do roku 1922. Podczas pokazów w sierpniu tegoż roku samolot tego typu uległ katastrofie, w której śmierć poniosło wielu widzów.

Konstrukcja:

Samolot myśliwski, jednosilnikowy, jednomiejscowy, dwupłatowy o konstrukcji drewnianej, z kabiną odkrytą oraz podwoziem stałym.

Silnik

Oryginalnie w zakładach produkcyjnych montowano silniki Mercedes D III i D IIIa, podobnie jak w modelu Albatros D III. W polskich samolotach oprócz wyżej wymienionych motorów występowały również Benz Bz IIIa o mocy 160 KM (118 kW) i Bz IV o mocy 200 KM (147 kW). Chłodnica w płacie górnym, przesunięta w prawo w stosunku do osi kadłuba.

Skrzydła

Oba płaty były skonstruowane identycznie jak w D III. Zmieniony został napęd lotek (zob. samolot SPAD VII C1).

Stery

Statecznik posiadały obrys bardziej owalny w porównaniu z wersją D III. Statecznik pionowy był zintegrowany z kadłubem. Konstrukcja sterów i stateczników oraz ich poszycie było identyczne jak w D III. Płoza ogonowa miała krawędź spływu nachyloną pod kątem 45o.

Kadłub

Konstrukcja nie została zmieniona, w dalszym ciągu był półskorupowy, podłużnicowo - wręgowy. Zmienił się jego przekrój na bardziej owalny, co znacznie poprawiło aerodynamikę. Pokrycie w dalszym ciągu sklejkowe, a przy silniku aluminiowe. Za kokpitem zainstalowano owiewkę, która była zazwyczaj usuwana w celu poprawienia widoczności do tyłu. Podwozie także pozostało bez zmian.

Uzbrojenie

Identyczne jak w przypadku modelu D III.

Dane taktyczno techniczne:

 

Albatros 

Jednostka miary

D V, silnik Mercedes D III.

D Va, silnik Mercedes D IIIa.

D Va (OAW Piła), silnik Mercedes D IIIa.

Wymiary:

Rozpiętość

m

9.05

Długość

m

7,33

Wysokość

m

2,7

Powierzchnia nośna

m2

20,9

Masy:

Własna

kg,

680

717

730

Użytkowa

kg,

235

240

220

Całkowita

kg,

915

957

950

Osiągi:

Prędkość max

km/h

170

188

188

Prędkość wznoszenia

m/s

Około 2,60

Czas wznoszenia na 1000 m

min, s

4,20

4,00

Czas wznoszenia na 2000 m

min, s

8,50

Pułap

m,

6500

6250

Zasięg

km,

Około 350

Długość lotu

h, min.

2,00

1,45


* Zależnie od źródła.

Źródła:

 Chołoniewski K., Bączkowski W., Samoloty wojskowe obcych konstrukcji 1918 – 1939, T. 3, Warszawa 1988.
 Goworek T., Samoloty myśliwskie pierwszej wojny światowej, Warszawa 1981.
 Goworek T., Samoloty myśliwskie pierwszej wojny światowej, Warszawa 1988.
 Jankiewicz Z., Malejko J., Samoloty i śmigłowce wojskowe – A, Encyklopedia Lotnictwa Wojskowego, t. 2, Warszawa 1993.
 Konarski M., Olejko A., Polskie Lotnictwo Morskie 1920-56, Kampanie Lotnicze 19, Gdańsk, 1998.
 Morgała A., Samoloty wojskowe w Polsce 1918 – 1924, Warszawa 1997.
 Morgała A., Samoloty w polskim lotnictwie morskim, Biblioteczka Skrzydlatej Polski, Warszawa 1985.
 Olejko A., MDLot w opałach. Katastrofy i wypadki w Morskim Dywizjonie Lotniczym 1920-1939. Część 1, Lotnictwo z szachownicą nr 9, 2004.


Fotografie:
http://www.wwiaviation.com/gallery-poland.html
https://weaponsandwarfare.com/2015/09/page/31/

Zobacz podobne artykuły: