DFW C V

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja Oct. 4, 2017, 5:33 a.m.

Tagi:

DFW C V

Produkcję tego modelu rozpoczęto w 1916 r. w Lipsku jako rozwinięcie wersji C IV. Konstruktorem był Henryk Oelerich. Seria C V charakteryzowała się bardzo dobrymi właściwościami w locie, wytrzymałą konstrukcją i dobrą zwrotnością. Samoloty te wykorzystywano jako rozpoznawcze, obserwacyjne, łącznikowe i rozpoznania fotograficznego. W trakcie I Wojny Światowej w lotnictwie niemieckim służyły m.in. na Froncie Zachodnim, we Włoszech, w Palestynie i Macedonii. W schyłkowym etapie Wielkiej Wojny skierowane zostały do szkół lotniczych. W czerwcu 1919 r. na tym samolocie padł rekord pułapu - 9620 m. Samolot DFW C V produkowano do roku 1918, oprócz zakładów macierzystych również przez firmy: Aviatik, Halberstadt i LVG. Całkowita ilość powstałych egzemplarzy nie jest do końca znana, ale szacuje się ich liczbę na około 3250 sztuk.


W Polsce znalazło się 63 egzemplarzy samolotów DFW C V. W byłym Królestwie Kongresowym i Małopolsce zdobyto 11 sztuk, w Wielkopolsce 24 w trakcie walk. Pozostałe 28 egzemplarzy zostało zakupionych w Niemczech. Samoloty DFW C V znalazły się na wyposażeniu eskadr wywiadowczych: 4, 5, 6, 8, 11, 12, 14, 16 i eskadry Toruńskiej oraz 13 EM. Maszyny te w 1919 r. używane były w walkach na Froncie Południowym (wyzwalanie Małopolski Wsch.), Froncie Litewsko - Białoruskim i Froncie Wielkopolskim. W roku następnym brały udział w ofensywie wiosennej na Ukrainie, bitwie warszawskiej, bitwie nad Niemnem, a także w walkach na Froncie Mazowieckim. Samoloty DFW C V służyły również w szkołach lotniczych, z początku w Ławicy, a w późniejszym czasie także w Grudziądzu, Toruniu i Poznaniu, gdzie używane były do roku 1923.

Konstrukcja:

Samolot jednosilnikowy, dwumiejscowy, dwupłatowy o konstrukcji drewnianej, z kabinami odkrytymi oraz podwoziem stałym.

Silnik

Zazwyczaj stosowanym był Benz Bz IV, 6 - cylindrowy, rzędowy, o mocy 200 KM (147 kW). Sporadycznie zdarzały się również motory Benz Bz IVa, przekompresowane, o mocy 220 KM (162 kW) i NAG C III o mocy 185 KM (136 kW). Śmigło dwułopatowe, drewniane typu Astra, o przekroju 2,8 m. piasta śmigła osłonięta była kołpakiem. W początkowej fazie produkcji montowane chłodnice pionowe, na burtach kadłuba, później zastosowano chłodnicę skrzynkową przed płatem górnym.

Skrzydła

Osadzone na dwóch dźwigarach, z komorą płatów dwuprzęsłową. Słupki wykonane z rur stalowych, o przekroju eliptycznym. Płat górny zakończony trapezowo, a dolny zaokrąglony. Lotki znajdowały się tylko na płacie górnym. Skrzydła w całości pokryte były płótnem.

Stery

Wykonane z rur stalowych i pokryte płótnem. Stateczniki podparte były zastrzałami.

Kadłub

Konstrukcji kratownicowej, pokryty sklejką, a w okolicy silnika blachą aluminiową. Podwozie standardowe, jak w poprzednich modelach.

Uzbrojenie

1 stały k. m. Spandau wz.08/15, kal. 7,92 mm pilota oraz ruchomy Parabellum wz.14, kal. 7,92 mm obserwatora. Samolot mógł zabrać ładunek o masie do 100 kg bomb.

Dane taktyczno - techniczne:

Wymiary :
- Rozpiętość - 13,27 m
- Długość - 7,87 m
- Wysokość - 3,25 m
- Powierzchnia nośna - 42,5 m2
Masa :
- Własna - 970 kg
- Użytkowa - 460 kg
- Całkowita - 1430 kg
Osiągi :
- Prędkość maksymalna - Vmax = 155 km/h
- Prędkość przelotowa - Vp = 140 km/h
- Prędkość wznoszenia - 3 - 4,1 m/s
- Pułap - 5000 - 6000 m
- Zasięg - 500 km
- Czas lotu - 3,5 h

Źródła:

 Chołoniewski K., Bączkowski W., Samoloty wojskowe obcych konstrukcji 1918 – 1939, T. 2, Warszawa 1987.
 Morgała A., Samoloty wojskowe w Polsce 1918 – 1924, Warszawa 1997.
 Pawlak J., Polskie eskadry w latach 1918 – 1939, Warszawa 1989.
 Rezmer W., Litewskie lotnictwo wojskowe 1919 – 1940, Toruń 1999.


Fotografie:
http://www.wwiaviation.com/gallery-poland.html
http://flyingmachines.ru/Site2/Crafts/Craft25583.htm
LiOPGP, nr 22, 1934 r.

Zobacz podobne artykuły: