Ansaldo A-300 (wersja A-300-2, dwumiejscowa)

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja June 16, 2017, 2:36 p.m.

Tagi:

Ansaldo A-300 (wersja A-300-2, dwumiejscowa)

Włoski samolot rozpoznawczo - bombowy, zaprojektowany i produkowany w zakładach Ansaldo w Genui w 1919 roku. Pod względem konstrukcyjnym samolot ten bazował na wcześniejszych modelach SVA. Zrezygnowano z dotychczas wykorzystywanych przez wytwórnię silników SPA-6a, a zastosowano motor Fiat A-12 o mocy 300 KM (stąd w nazwie liczba "300"). Prototyp zbudowano i oblatano w połowie 1919 roku. Powstało kilka wersji tego modelu: oprócz wyżej wymienionych były to A-300-3, wersja trzyosobowa, A-300-4, zmodernizowana, dwuosobowa wersja modelu A-300-2. Samoloty te (A-300 i A-300-2) nie zostały przyjęte na wyposażenie lotnictwa włoskiego. Produkowane były głównie na eksport i powstało około 700 egzemplarzy (we wszystkich wersjach).


We wrześniu 1919 r. podjęto decyzję o zakupie licencji na produkcję samolotów Ansaldo A-300-2 w Polsce. Spośród zgłoszonych do konkursu kilku wytwórni, produkcję powierzono Zakładom Mechanicznym Plage i Laśkiewicz (ZMPiL) w Lublinie. Umowa licencyjna obejmowała 200 egzemplarzy. Na początku 1920 r. podpisano umowę pomiędzy ZMPiL a Socjeta Anonima FIAT na dostawę 200 silników (A-12) tej marki. W omawianych latach w Polsce znalazł się jeden samolot wzorcowy sprowadzony do kraju przez por. pil L. Rayskiego i inż. Witolda Rumbowicza. W związku z tym, że eskadry wywiadowcze doposażone zostały w samoloty Bristol F2B i Breguet XIV, priorytetem dla zakładów krajowych była budowa myśliwców A.1 "Balilla". Seryjna produkcja A-300-2 podjęta została dopiero pod koniec 1921 r.

Konstrukcja:

Samolot wywiadowczy, jednosilnikowy, dwumiejscowy, dwupłatowy o konstrukcji drewnianej z kabinami odkrytymi i podwoziem stałym.

Silnik

FIAT A-12, o mocy 300 KM (220 kW), chłodnica czołowa, jak w Ansaldo A.1. Cztery zbiorniki paliwa: główny i jeden pomocniczy w kadłubie, a pozostałe dwa opadowe umieszczone w środkowej części płata górnego.

Skrzydła

Dwudźwigarowe, w poszyciu płóciennym. Komora płatów była konstrukcji dwuprzęsłowej, ze stojakami wiążącymi płaty wykonanymi z okrągłych rur stalowych o przekroju kroplowym i dodatkowo usztywniona drutem.

Stery

Jak w samolocie A.1 "Balilla", jednak poszycie było płócienne.

Kadłub

konstrukcji podłużnicowo - wręgowej, pokryty sklejką, a w okolicy silnika blachą. Przekrój kadłuba trójkątny, zbliżony do A.1 "Balilla". Podwozie z osią dzieloną (dwuosiowe), usztywnione dodatkowo zastrzałami w układzie "V". Amortyzacja sznurem gumowym, a płoza ogonowa wykonana z półresora.

Uzbrojenie

1 k. m. pilota Vickers wz.09, kal. 7,7 mm. Obserwator miał 1 lub 2 k. m. na obrotnicy Lewis wz.15, kal. 7,7 mm. Pilot miał zapas amunicji w ilości 200, a obserwator 384 (4 ładownice talerzowe po 96 pocisków) sztuk. Ładunek bomb wynosił od 72, do około 174 kg.

Dane taktyczno - techniczne:

Wymiary:
- Rozpiętość skrzydeł - 11,24 m
- Długość - 8,30 m
- Wysokość - 2,98 m
- Powierzchnia nośna - 41,00 m2
Masa:
- Masa własna - 1200 kg
- Użytkowa - 450 kg
- Całkowita - 1670 kg
Osiągi:
- Prędkość - Vmax = 195 km/h
- Pułap - 3800 m

Źródła:

 Jankiewicz Z., Malejko J., Samoloty i śmigłowce wojskowe – A, Encyklopedia Lotnictwa Wojskowego, t. 2, Warszawa 1993.
 Morgała A., Samoloty wojskowe w Polsce 1918-1924, Warszawa 1997.


Fotografie:
http://wp.scn.ru/en/ww15/o/1205/29/0

Zobacz podobne artykuły: