Bohuszewicz Władysław ppłk dypl. S.G. obs.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja Sept. 4, 2017, 6:16 p.m.

Tagi:

Bohuszewicz Władysław ppłk dypl. S.G. obs.

Urodzony 7.12.1897 r. w Warszawie, syn Jana i Marii. W 1915 r. ukończył Szkołę Realną Stowarzyszenia Techników im. Stanisława Staszica w Warszawie. Podjął studia w Niżgorodzie, jednak już w 1916 r. powołany został do rosyjskiej armii. Skierowano go do Szkoły Chorążych w Moskwie. W 1918 r. rozpoczął studia na Politechnice Warszawskiej na Wydziale Inżynierii.


W dniu 17.12.1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. W marcu 1920 r. otrzymał skierowanie na szkolenie do Oficerskiej Szkoły Obserwatorów Lotniczych w Toruniu. Kurs ukończył w dniu 1.07.1920 r. zajmując 2 miejsce pod względem wyników na 26 uczestników szkolenia. Jeszcze w 1920 r. awansowano go na stopień porucznika oraz przydzielono do 9 EW, gdzie służył jako obserwator i adiutant.

Podczas bitwy warszawskiej, w dniu 15.08.1920 r., wraz z sierż. Żuromskim, przeprowadził celny atak na pozycje sowieckie pod Radzyminem. Z tymże pilotem, w dniu 11.10.1920 r. odbył lot łącznikowy mający na celu odnalezienie Korpusu Jazdy, który działał na tyłach wroga. Poszukiwania prowadził w okolicy Żytomierza i Połonnego, po ponad trzy godzinnym locie bez rezultatów powrócił na lotnisko. W dniu następnym kontynuował poszukiwania, skierował się w stronę miejscowości Izkorost, w jej pobliżu odnalazł zaginiony oddział, wylądował w jego pobliżu i doręczył rozkazy operacyjne. Tego dnia lot odbywał się przy ciężkich warunkach pogodowych oraz mgle. Pilot musiał trzymać niski pułap, co narażało go na zestrzelenie. Jego samolot był kilkukrotnie ostrzeliwany, a podczas lądowania został uszkodzony.


W okresie od 25.12.1920 r. do 5.03.1021 r. pracował jako instruktor w OSOL w Toruniu. Tytuł i odznakę obserwatora otrzymał rozkazem Ministra Spraw Wojskowych L. 1477 w dniu 17.03.1921 r. Później, od maja 1921 r. do 26.03.1923 r. był aerofotogrametrystą w Komisji Granicznej na Wschodzie. Od końca marce 1923 r. był aerofotogrametrystą w Wojskowym Instytucie Geograficznym. Następnie od listopada 1924 do sierpnia 1925 r. wykładał w Oficerskiej Szkole Topograficznej, od 25.08.1915 r. do 11.12.1915 r. służył w 1 PL jako obserwator. Od początku czerwca 1926 r. do końca października 1928 r. uczył się w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie, w międzyczasie, w listopadzie 1926 r. został przeniesiony do kadry oficerów lotnictwa, natomiast w dniu 1.01.1927 r. uzyskał awans na stopień kapitana. Od grudnia 1928 r. będąc oficerem dyplomowanym pracował w Oddziale III Sztabu Głównego, sprawował funkcję referenta lotnictwa i sekretarza Rady Instytutu Przeciwgazowego. W 1930 r. wyjechał na dwumiesięczny staż do Francji. Po powrocie do kraju, dowodził eskadrą szkolną 2 PL (w latach 1931 – 1932), następnie 22 EL (1933 – 1934). W 1935 r. został wyznaczony dowódcą eskadry towarzyszącej, później został dowódcą II Dywizjonu Lotniczego. W roku 1936 r. jako absolwent, otrzymał odznakę naukową Oficerskiej Szkoły Topografów. W marcu 1939 ppłk dypl. obs. Władysław Bohuszewicz został mianowany zastępcą szefa sztabu w Dowództwie Lotnictwa M.S.Wojsk, a w sierpniu tego roku został szefem wydziału zaopatrzenia w Sztabie Naczelnego Dowódcy Lotnictwa. W listopadzie 1940 r. stanął na czele wydziału technicznego Inspektoratu Polskich Sił Powietrznych w Wielkiej Brytanii. W 1942 r. został szefem wydziału studiów operacyjnych powyższego Inspektoratu.


Za wybitne czyny bojowe na frontach wojny polsko-bolszewickiej odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8111, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Polową Odznaką Obserwatora nr 40 oraz Medalem Niepodległości. Uhonorowany również medalem „Interalliée” oraz łotewską odznaką lotniczą.

Źródła:

O. Cumft, H. K. Kujawa, Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946, Warszawa 1989.
H. K. Kujawa, Księga lotników polskich poległych, zamordowanych i zaginionych w latach 1939-1946. T. I. Polegli w kampanii wrześniowej, pomordowani w ZSRR i w innych okolicznościach podczas okupacji, rkps w zbiorach autora.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
J. Pawlak, Polskie eskadry w latach 1918-1939, Warszawa 1989.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 16.04.1921 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 41 z dn. 27.10.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 76 z dn. 22.07.1925 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 45 z dn. 20.10.1926 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 14 z dn. 5.11.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 2 z dn. 11.11.1936 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 12 z dn. 28.06.1930 r.
Rocznik oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928.
Rocznik Oficerski 1932, Ministerstwo Spraw Wojskowych Biuro Personalne, Warszawa 1932 (wg tego źródła urodził się 7.11.1897 r.).

Zobacz podobne artykuły: