Brzozowski Belina Kazimierz Jan mjr obs. pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja June 22, 2017, 5:43 p.m.

Tagi:

Brzozowski Belina Kazimierz Jan mjr obs. pil.

Urodzony 1.01.1895 r. w Honorówce na Podolu, syn Henryka i Marii. Ukończył 6 letnią Szkołę Handlową, a także 1 rok wyższego kursu języków wschodnich. Dnia 15.11.1914 r. wstąpił jako ochotnik do Legionu Puławskiego (I Legion Polski) w Puławach. W dniu 2.11.1915 r. dostał przeniesienie do 2 batalionu I Brygady Strzelców Polskich. Rok później, dnia 20.11.1916 r. został skierowany do szkoły wojskowej w Gori na Kaukazie. Od dnia 13.06.1917 r. służył w 3 Syberyjskim Pułku Rezerwowym. W trakcie bitwy pod Kaniowem 11.05.1918 r. został ranny i dostał się do niewoli niemieckiej.


Do Wojska Polskiego zgłosił się 13.11.1918 r. W dniu 31.10.1919 r. skierowany został do OSOL w Warszawie, po ukończeniu której został przydzielony do 2 EL i w jej składzie ruszył na front. Orderem Virtuti Mlitari odznaczony został za lot wywiadowczy wykonany w dniu 6.08.1920 r. w rejonie Brześcia. Wówczas to, pomimo dwukrotnego zranienia (m. in. postrzału w brzuch) zbombardował i rozproszył oddziały wroga, ponadto z lotu przywiózł cenne informacje zwiadowcze. W październiku 1920 r., będąc w stopniu podporucznika, otrzymał tytuł i odznakę obserwatora na czas służby w wojskach lotniczych.


Po prawie dwuletnim leczeniu, w dniu 13.03.1922 r. powrócił do służby i skierowany został do 1 PL. Już 3.04 tegoż roku przeniesiony został do CZL w Warszawie, pięć dni później otrzymał awans na stopień kapitana. Z dniem 1.09.1924 r. został odkomenderowany na III kurs doskonalący i unifikacyjny przy Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Następnie od 15.0.1925 r. powrócił do 1 PL i został wyznaczony na dowódcę 12 EW. W dniu 16.04.1925 r. rozpoczął szkolenie w Szkole Pilotów w Bydgoszczy, po ukończeniu której został dowódcą 14 EW. W roku 1926 przeniesiony do kadry oficerów lotnictwa. Od 28.11.1928 r. służył w 4 PL, gdzie sprawował funkcje komendanta portu lotniczego w Toruniu. Na stopień majora awansowany został dnia 28.02.1929 r., a 27.12.1930 r. przeszedł w stan spoczynku.


Za poświęcenie i odwagę w trakcie wojny z Sowietami odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 1853, Krzyżem Walecznych oraz Polową Odznaką Obserwatora nr 20. Uhonorowany został również międzysojuszniczym Méedaille Interaillée.

Źródła:

Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa, pod red. M. Romeyko, Warszawa 1933 (wg tego źródła podczas operacji w rejonie Brześcia doznał postrzału obu nóg).
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 40 z dn. 20.10.1920 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 38 z dn. 10.10.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 107 z dn. 10.10.1924 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 42 z dn. 11.10.1926 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Rocznik oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych - Oddział V Sztab Generalny, Warszawa 1923.
Rocznik Oficerski Rezerw, Ministerstwo Spraw Wojskowych Biuro Personalne, Warszawa 1934.

Zobacz podobne artykuły: