Dzierzgowski Tadeusz mjr obs.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja June 23, 2017, 6:21 p.m.

Tagi:

Dzierzgowski Tadeusz mjr obs.

Urodzony 17.09.1900 r. w Warszawie, syn Ignacego i Marii. W 1919 r. ukończył kurs w Szkole Obserwatorów Lotniczych w Poznaniu oraz Francuską Szkołę Pilotów w Warszawie. W trakcie wojny polsko–bolszewickiej jako obserwator służył w 12 EW i 13 EM. Odznaczył się szczególnie podczas długodystansowych lotów wywiadowczych sięgających w głąb terytorium przeciwnika oraz licznych lotach bojowych (bombardowanie dworca kolejowego w Mińsku i Bobrujsku w lipcu i sierpniu 1919 r.). Brał udział we wszystkich działaniach swej eskadry na froncie białoruskim. W dniu 10.05.1920 r., po stoczonej walce powietrznej jego samolot został zestrzelony przez artylerię, on sam ciężko ranny dostał się do bolszewickiej niewoli.


Po zakończeniu działań wojennych wyszedł na wolność, po powrocie do kraju w 1921 r. pełnił służbę w 3 PL w Poznaniu, skąd następnie dostał przydział do 1 PL w Warszawie. W dniu 1.06.1921 r. został awansowany na stopień podporucznika. Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych L. 3351 z 1922 r. otrzymał tytuł i odznakę obserwatora za czas służby w Wojskach Lotniczych. Z dniem 1.10.1924 r., już w stopniu porucznika, został przydzielony do Szkoły Pilotów. W roku 1926 przeniesiony do kadry oficerów lotnictwa. Od 1927 r. pracował w Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa (od 1929 r., jako adiutant). Po utworzeniu bydgoskiej Szkoły Podoficerów Lotnictwa dla Małoletnich został zastępcą dowódcy 2 Eskadry Szkolnej (następnie 3 Eskadry Szkolnej). W późniejszym czasie był zastępcą komendanta. W roku 1935 został przeniesiony na stanowisko dyrektora nauk tejże szkoły, a od marca 1939 wraz Działem Nauk przeniesiony został do Krosna.
We wrześniu 1939 r. podczas ewakuacji szkoły w rejonie Łucka dostał się do radzieckiej niewoli i osadzony został w obozie w Starobielsku. Zginął wiosną 1940 r. zamordowany przez NKWD w Charkowie.


Za wybitne czyny w okresie wojny polsko–bolszewickiej odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8094, dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości oraz Polową Odznaką Obserwatora nr 56. Uhonorowany również rumuńską odznaką obserwatora oraz Krzyżem Kawalerskim orderu rumuńskiego „Korona Rumunii”.

Źródła:

O. Cumft, H. K. Kujawa, Księga lotników polskich poległych, zmarłych i zaginionych 1939-1946, Warszawa 1989.
A. Kaliński, Bydgoskie lotnisko w latach 1916-1939, Kronika Bydgoska, T. 20, 1998.
H. K. Kujawa, Księga lotników polskich poległych, zamordowanych i zaginionych w latach 1939-1946. T. I. Polegli w kampanii wrześniowej, pomordowani w ZSRR i w innych okolicznościach podczas okupacji, rkps w zbiorach autora.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
Ł. Łydżba, II Wielkopolska Eskadra Lotnicza (13. Eskadra Myśliwska), Lotnictwo z szachownicą nr 7, 2003.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 2 z dn. 18.02.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 13 z dn. 08.06.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 41 z dn. 27.10.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 75 z dn. 06.12.1923 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 111 z dn. 19.10.1924 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 42 z dn. 11.10.1926 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 19 z dn. 12.12.1929 r.
Rocznik oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928.
Rocznik Oficerski 1932, Ministerstwo Spraw Wojskowych Biuro Personalne, Warszawa 1932.

Zobacz podobne artykuły: