Niekraszewicz (Niekrasza*) Czesław kpt. obs.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja May 31, 2017, 10:49 a.m.

Tagi:

Niekraszewicz (Niekrasza*) Czesław kpt. obs.

Urodzony 18.05.1890 r. w Siedliszczach w powiecie oszmiańskim, jako syn Erazma i Józefy. Maturę uzyskał w gimnazjum w Wilnie. Dnia 1.01.1916 r. powołany został do wojska rosyjskiego i skierowany do Szkoły Oficerskiej w Kazaniu, po ukończeniu której w stopniu podporucznika służył w piechocie. Później przeniesiony został do 12 Batalionu Wojsk Inżynieryjnych. Z końcem 1917 r. wstąpił do I Korpusu Wschodniego, gdzie służył w dowodzonej przez generała Wacława Iwaszkiewicza 3 Dywizji Piechoty.


W dniu 12.12.1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego. Początkowo służył jako dowódca żandarmerii 2 Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Następnie w lutym 1920 r. został skierowany do OSOL w Toruniu. W czerwcu tegoż roku ukończył szkolenie i jako obserwator został przedzielony do 1 EW, z składzie której walczył na foncie do końca wojny z Sowietami. W czasie wojny z bolszewikami wykazywał wielką odwagę i zaangażowanie, wykonał 31 lotów bojowych. Odznaczył się szczególnie z czasie ofensywy niemeńskiej, gdy podczas ataku na nieprzyjaciela (lecąc wraz z por. pil. Makowskim) doszło do awarii silnika i przymusowego lądowania, podczas którego koło ich samolotu uległo uszkodzeniu. Po dokonaniu niezbędnych napraw załoga wystartowała w celu dokończenia zadania. Do eskadry powrócili dopiero po wystrzeleniu całego zapasu amunicji i po dwóch dniach nieobecności.


U schyłku wojny pełnił funkcję adiutanta szefa lotnictwa II Armii. W październiku 1920 r., będąc w stopniu podporucznika, otrzymał prawo noszenia odznaki obserwatora na czas służby w wojskach lotniczych. Po zakończeniu działań wojennych pełnił funkcję adiutanta w I Dyonie Lotniczym, następnie w 1 PL w Warszawie. W 1921 r. awansowany na porucznika, a 8.06.1922 r. uzyskał awans na stopień kapitana. W dniu 18.05.1925 r. objął dowództwo nad 3 EW (po przemianowaniu z 13 EL). Zginął w wyniku postrzału w dniu 14.05.1926 r. w Warszawie. Pochowany został w Wilnie.


Za zasługi bojowe został odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8146, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Oficerskim orderu rumuńskiej „Korony Rumunii” oraz pośmiertnie Polową Odznaką Obserwatora.

Źródła:

Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa, pod red. M. Romeyko, Warszawa 1933.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
J. Pawlak, Polskie eskadry w latach 1918-1939, Warszawa 1989 (wg tej publikacji objął dowództwo nad 3 EW w dniu 19.05.1925 r.).
K. Sławiński, Lotnisko Mokotowskie w Warszawie, Biblioteczka Skrzydlatej Polski, Warszawa 1981.
* K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 40 z dn. 20.10.1920 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 41 z dn. 27.10.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 75 z dn. 06.12.1923 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Rocznik oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych - Oddział V Sztab Generalny, Warszawa 1924.

Zobacz podobne artykuły: