Święcicki Roman ppor. obs.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja May 31, 2017, 11:52 a.m.

Tagi:

Święcicki Roman ppor. obs.

Urodzony 15.07.1898 r. w Żernikach w powiecie żnińskim, syn Jana i Wiktorii. Po ukończeniu szkoły powszechnej w 1914 r. podjął praktykę w urzędzie pocztowym w Janowcu. W 1916 r. powołany został do służby w wojsku niemieckim, walczył na Froncie Zachodnim w składzie 448 PP, gdzie został dwukrotnie ranny.


Po zakończeniu I Wojny Światowej powrócił do Polski i wstąpił w szeregi powstańców wielkopolskich. Skierowany został w 1919 r. do Szkoły Obserwatorów w Ławicy, po ukończeniu kursu obserwatorów otrzymał przydział do 1 EWlkp. Po wybuchu wojny z bolszewikami walczył jako obserwator w barwach 12 EW (przemianowana z 1 EWlkp). W sierpniu 1919 r. został awansowany do stopnia sierżanta i skierowany na front zachodni, a następnie litewsko-białoruski, gdzie walczył aż do października 1920 r. Brał udział w szeregu lotów bojowych 12 EW, w barwach której wykonał blisko 100 lotów bojowych. Szczególnie wsławił się w walkach toczonych w dniu 17.04.1920 r. wtedy to atakował przeciwnika z nieznacznej wysokości zadając wielkie straty wśród jego piechoty i artylerii.


W dniu 2.10.1920 r. został awansowany do stopnia podporucznika. Po wojnie z bolszewikami ukończył w 1921 r. Szkołę Podchorążych Piechoty i jako oficer został przeniesiony do rezerwy. Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych L. 2145 z 1922 r. przyznano mu tytuł i odznakę obserwatora za czas służby w Wojskach Lotniczych. W roku 1930, jako oficer rezerwowy, otrzymał przeniesienie z 1 PL do 4 PL. Będąc w cywilu pracował m.in. w Zakładach Przemysłowych „Strzała” w Poznaniu, w Wydziale Przemysłowym Urzędu Wojewódzkiego w Poznaniu i Starostwie Powiatowym w Poznaniu (od 1936 r. jako kierownik referatu wojskowego). Ponadto, był sekretarzem generalnym Związku Lotników Polskich, prezesem Wielkopolskiego Klubu Lotników i wiceprezesem Aeroklubu Poznańskiego. Tuż przed wybuchem II Wojny Światowej, w sierpniu 1939 r. został zmobilizowany i przydzielony do Bazy nr 3 w Poznaniu. Podczas ewakuacji Bazy w kierunku Rumunii dostał się w rejonie Trembowli do niewoli radzieckiej i następnie osadzony w obozie w Kozielsku. W kwietniu 1940 r. został zamordowany w lesie katyńskim przez NKWD. Zidentyfikowany w masowych grobach pod numerem AM-550a.


Za okres walk z Sowietami odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8110, Krzyżem Niepodległości oraz Polową Odznaką Obserwatora nr 69 i Krzyżem Frontu Litewsko-Białoruskiego.

Źródła:

K. Banaszek, Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, Warszawa 2000.
Katyń: księga cmentarna Polskiego Cmentarza Wojennego, red. J. Snitko-Rzeszut, Warszawa 2000.
H. K. Kujawa, Księga lotników polskich poległych, zamordowanych i zaginionych w latach 1939-1946. T. I. Polegli w kampanii wrześniowej, pomordowani w ZSRR i w innych okolicznościach podczas okupacji, rkps w zbiorach autora.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
Rozstrzelani w Katyniu, Alfabetyczny spis 4410 jeńców polskich z kozielska rozstrzelanych w kwietniu-maju 1940, według źródeł sowieckich, polskich i niemieckich, T. I, red. M. Skrzyńska-Pławińska, Warszawa 1995.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 37 z dn. 24.09.1921 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 1 z dn. 26.01.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 41 z dn. 27.10.1922 r.
Dziennik Rozkazów Wojskowych M.S.Wojsk., Nr 7 z dn. 25.03.1930 r.
Rocznik Oficerski Rezerw, Ministerstwo Spraw Wojskowych Biuro Personalne, Warszawa 1934.

Zobacz podobne artykuły: