Choiński Aleksander kpt. pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja May 26, 2017, 9:39 a.m.

Tagi:

Choiński Aleksander kpt. pil.

Urodzony 5.04.1892 r. we wsi Łabędnik, syn Wincentego i Marianny. Od dnia 6.10.1915 r. służy w wojsku rosyjskim. W trakcie służby skierowany został do szkoły mechaników w Gatczynie, później do Szkoły Pilotów w Petersburgu. W dniu 12.10.1917 r. dostał przydział do I Korpusu Wschodniego (I Polski Oddział Awiacyjny). Zdemobilizowany został w listopadzie 1918 r.


Do służby w Wojsku Polskim zgłasza się na lotnisku mokotowskim w dniu 10.11.1918 r. Od 15.01.1919 r. służy w składzie 1 EL, a od 18.02.1920 w 8 EW. Od 15.10.1920 r. do 18.03.1921 r. uczęszcza do Wielkopolskiej Szkoły Podchorążych Piechoty. Już jako oficer powraca do 8 EW, następnie od 27.05.1922 dostaje przydział do 3 EL, której zostaje dowódcą w dniu 18.07.1923 r. Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych L. 2145 przyznano mu tytuł i odznakę pilota za czas służby w Wojskach Lotniczych. Pracował w Centralnych Zakładach Lotniczych. Na stopień kapitana awansowany został w marcu 1928 r. (z dniem 1.01.1928 r.). Z dniem 31.08.1935 r. został przeniesiony w stan spoczynku.


W trakcie wojny polsko – bolszewickiej nierzadko zdarzało się, że musiał wykonywać loty wywiadowcze na maszynach wysłużonych i wycofanych z armii zaborczych. Pomimo tego odbył ich ponad 50, z czego znaczna część sięgała daleko w głąb terenów zajętych przez wroga. Ponadto wykonał blisko 15 misji wywiadowczych połączonych z bombardowaniem i ostrzałem z broni pokładowej. W dniu 25.06.1919 r. podczas powrotu ze zwiadu z powodu wady silnika musiał przymusowo wylądować na linii frontu, pomiędzy walczącymi stronami. Zdołał naprawić motor i nie zważając na burzę wystartował, w drodze powrotnej ostrzelał w wysokości ok. 20 m oddziały nieprzyjaciela w okolicy Mołodeczna. Wziął udział w bombardowaniu pociągu pancernego oraz baterii bolszewickiej. Dnia 13.09.1919 r. z braku paliwa przymusowo lądował w Kowlu. Pod ostrzałem dolał benzyny z zapasowego kanistra i wystartował. Po wylądowaniu w Chełmie przekazał ważne meldunki do Sztabu Generalnego. Brał również udział w brawurowych akcjach szturmowych przeciwko kawalerii i taborom Budionnego.


Za wybitne zasługi w trakcie działań wojennych odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 1552, Krzyżem Walecznych, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921, Medalem X-lecia Odzyskania Niepodległości, Krzyżem Kawalerskim Gwiazdy Rumunii a także Polową Odznaką Pilota nr 53. Uhonorowany również odznaką pilota Królestwa S. H. S.

Źródła:

Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa, pod red. M. Romeyko, Warszawa 1933.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 1 z dn. 26.01.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 6 z dn. 19.03.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 10 z dn. 4.07.1935 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 40 z dn. 23.11.1921 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 75 z dn. 06.12.1923 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 11 z dn. 24.07.1928 r.
Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych - Oddział V Sztab Generalny, Warszawa 1924.
Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928.
Rocznik Oficerski 1932, Ministerstwo Spraw Wojskowych Biuro Personalne, Warszawa 1932.

Zobacz podobne artykuły: