Filipiak Władysław ppor. pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja June 27, 2017, 5:26 p.m.

Tagi:

Filipiak Władysław ppor. pil.

Urodzony 7.03.1898 r. w Szamotułach, syn Józefa i Marii. Z wykształcenia technik motorowy, w dniu 1.07.1916 r. wcielony został do wojska niemieckiego. Będąc w służbie niemieckiej ukończył Szkołę Lotniczą w Poznaniu.


W dniu 7.01.1919 r. zgłosił się na ochotnika do służby w Wojsku Polskim. Początkowo przydzielony został do Stacji Lotniczej w Ławicy, a od 20.02.1919 r. trafił do 2 EWlkp (późniejsza 13 EM). W kwietniu 1919 r. wraz z eskadrą wyruszył na front południowy, od czerwca tegoż roku walczył na froncie północnym. W dniu 28.07.1919 r. wraz ze swoją jednostką został przerzucony na Front Białoruski. Dnia 6.08.1919 r., podczas bombardowania dworca kolejowego w Mińsku, sierż. Filipak wraz z sierżantem T. Kostro zauważyli, że w kierunku Bobrujska odjeżdża pociąg pancerny, skierowali się w jego stronę i zrzucili w jego kierunku ostatnią bombę. Rozerwała ona tor i unieruchomiła nieprzyjacielską jednostkę. Następnie lotnicy rozpoczęli ostrzał z broni maszynowej. Celny strzał oddany z wrogiego pociągu zdołał przestrzelić skrzydło polskiego Halberstadt C V. Pilot zmuszony został do lądowania na terytorium kontrolowanym przez sowietów. Polska załoga ukryła się w lesie, jednak została ujęta przez bolszewików i trafiła do niewoli. Po 6 dniach sierż. Filipiakowi wraz z obserwatorem udało się zbiec i po długiej tułaczce dotrzeć do jednostki. W trakcie działań wojennych wsławił się w akcjach pościgowych za uchodzącym przeciwnikiem, zmusił do milczenia bolszewicką baterię atakującą polską piechotę. Pomimo przestrzelonego śmigła nie lądował awaryjnie tylko doprowadził uszkodzony płatowiec szczęśliwie na lotnisko.


Po wojnie wszedł w skład 3 PL. W dniu 19.10.1921 r. przeniesiony został do rezerwy. Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych L. 2145 z 1922 r. przyznano mu tytuł i odznakę pilota za czas służby w Wojskach Lotniczych. Zmarł 23.04.1925 r. w Poznaniu.


Za wybitne zasługi dla Polski o okresie wojny z bolszewikami odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8097, Krzyżem Walecznych oraz Polową Odznaką Pilota.

Źródła:

G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
Księga pamiątkowa 3-go Pułku Lotniczego 1918-1928, Poznań 1928.
Ł. Łydżba, II Wielkopolska Eskadra Lotnicza (13. Eskadra Myśliwska), Lotnictwo z szachownicą nr 7, 2003.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 1 z dn. 26.01.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 41 z dn. 27.10.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych - Oddział V Sztab Generalny, Warszawa 1923.

Zobacz podobne artykuły: