Hendricks Józef mjr pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja Aug. 7, 2017, 8:29 p.m.

Tagi:

Hendricks Józef mjr pil.

Urodzony 13.03.1896 r. w Małych Świątnikach koło Gniezna, jako syn Wilhelma i Marii. Po ukończeniu gimnazjum podjął studia na politechnice w Hanowerze, a następnie w Wismarze, na każdej ukończył po 2 semestry. Od 1.09.1914 r. służył w 9 PP w Gdańsku. Od dnia 15.10.1915 r. uczęszczał do szkoły oficerskiej, którą ukończył 13.03.1916 r. Na froncie zachodnim walczył w składzie 140 PP, w dniu 21.02.1917 r. został dowódcą kompanii. Od 1.06.1917 r. przebywał na kursie obserwatorów, 26.08 tegoż roku skierowany został do szkoły lotniczej we Wrocławiu, a następnie do Brzegu.


Do Wojska Polskiego przyjęty został w dniu 8.04.1919 r. i przydzielony do 3 EWlkp., z którą wyruszył na front. W dniu 15.09.1919 r. mianowany dowódcą kompanii w Szkole Lotniczej w Ławicy oraz oficerem sądowym. Od 14.02.1920 r. ponownie walczył na froncie, tym razem w składzie 15 EM. Za akcję bojową w rejonie Zamościa-Komarowa-Hrubieszowa otrzymał wraz z sierz. pil. Antonim Bartkowiakiem pochwałę w rozkazie 6 Armii. Mjr pil. Józef Hendricks szczególnie odznaczył się w trakcie walk w obronie Lwowa w dniach 15, 17-20.08.1920 r. W dniu 15.08.1920 r., jego Fokker D VII BI-BA-BO został trafiony w silnik, pilot musiał awaryjnie lądować pomiędzy walczącymi stronami. Trudny teren i silny ostrzał bolszewicki uniemożliwił uratowanie samolotu. Józef Hendricks wyciął godło BI-BA-BO z burty Fokkera, a następnie podpalił płatowiec. Dnia 18.08.1920 r. wzbijał się w powietrze czterokrotnie, w okolicy Milatyna zaatakował nieprzyjaciela w sile około 1000 jeźdźców. Pomimo zaciekłej obrony bolszewickiej obniżył pułap do około 30 m i ostrzelał wroga z obydwu luf zadając mu ciężkie straty. Jego płatowiec został kilkukrotnie trafiony. Tego dnia kilkukrotnie wdawał się w potyczki z kawalerią bolszewicką. Lecąc nad stacją w Zaworze napotkał nacierającą jazdę nieprzyjacielską na wycofującą się piechotę polską. Obniżył lot do około 10 metrów nad ziemią i odpowiedział ogniem. Tym śmiałym postępkiem zmusił napastników do panicznej ucieczki w pobliskie lasy. Wylądował w pobliżu stacji Zaworze, odebrał rozkazy dla oddziału w Kustoszach i ponownie wystartował. W drodze powrotnej ponownie ostrzelał kawalerię. Za ten czyn został przedstawiony do odznaczenia Virtuti Militari. W dniach 17-20.08.1920 r. wykonał 12 lotów bojowych. Odznakę pilota na czas służby w wojskach lotniczych wraz z przysługującym tytułem otrzymał, będąc w stopniu porucznika, w październiku 1920 r.


Po zakończeniu działań wojennych, od 7.09.1921 r. został dowódcą kompanii w Dyonie Zapasowym 3 PL. Później pracował w IV Departamencie Żeglugi Powietrznej na stanowisku kierownika referatu Organizacyjno-Mobilizacyjnego. Z dniem 1.09.1924 r. został odkomenderowany na III kurs doskonalący i unifikacyjny przy Doświadczalnym Centrum Wyszkolenia w Rembertowie. Z dniem 15.08.1924 r. został awansowany na stopień majora. Od 10.03.1925 r. był dowódcą Dyonu Myśliwskiego w 3 PL, 10.01.1926 r. przeniesiony został do 2 PL i zajmował w nim stanowisko dowódcy I Dyonu Lotniczego. Od 6.11.1926 zasilił kadrę oficerską w Oficerskiej Szkole Lotnictwa w Grudziądzu. Od 31.10.1927 r. był referentem w Sztabie Generalnym WP. W lipcu 1929 r. został przeniesiony do 1 PL na stanowisko dowódcy dyonu szkolnego, a w styczniu 1930 r. przydzielony na trzymiesięczny kurs oficerów sztabowych lotnictwa przy Wyższej Szkole Wojennej. Następnie zajmował stanowisko dowódcy dyonu szkolnego w 1 PL (do marca 1931 r.). Przeniesiony w stan spoczynku z dniem 31.08.1931 r.


Odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 196, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, Polową Odznaką Pilota nr 18 oraz francuską odznaką pilota.

Źródła:

T. J. Kopański, Fokker DVII BI-BA-BO, Lotnictwo z szachownicą nr 1, 2002.
E. Lewandowski, Garść wspomnień z walk dawnej 15. myśliwskiej eskadry lotniczej (Obecnie 132), [w:] Księga pamiątkowa 3-go Pułku Lotniczego 1918-1928, Poznań 1928.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
Ł. Łydżba, Fokkery w obronie Lwowa, Lotnictwo z szachownicą nr 31, 2009.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 40 z dn. 20.10.1920 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 40 z dn. 23.11.1921 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 18 z dn. 28.03.1923 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 107 z dn. 10.10.1924 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 131 z dn. 17.12.1924 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 34 z dn. 24.03.1925 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 1 z dn. 11.01.1926 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 35 z dn. 1.09.1926 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 25 z dn. 31.10.1927 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 11 z dn. 6.07.1929 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 1 z dn. 21.01.1930 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 3 z dn. 26.03.1931 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 7 z dn. 23.10.1931 r.
Rocznik Oficerski 1924, Ministerstwo Spraw Wojskowych - Oddział V Sztab Generalny, Warszawa 1924.
Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928.
Rocznik Oficerski Rezerw, Ministerstwo Spraw Wojskowych Biuro Personalne, Warszawa 1934.

Zobacz podobne artykuły: