Komorowski Wiktor kpt. pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja July 3, 2017, 6:52 a.m.

Tagi:

Komorowski Wiktor kpt. pil.

Urodzony 8.06.1887 r. w Mińsku, syn Onufrego i Wiktorii. Pochodził z rodziny o patriotycznych korzeniach, jego ojciec był jednym z organizatorów powstania styczniowego na terenie guberni mińskiej. Od 1893 r. uczęszczał do szkoły powszechnej, którą ukończył trzy lata później, następnie rozpoczął naukę w gimnazjum w Mińsku. Nie ukończył szkoły gdyż wydało się, że jest synem powstańca. Wyjechał z Mińska i zamieszkał w Nikolsku Ussuryjskim w pobliżu Władywostoku, gdzie ukończył gimnazjum i w 1904 r. uzyskał maturę. W tym samym roku otrzymał powołanie do wojska carskiego i przydzielony został do 3 Syberyjskiego Pułku Strzelców. Odznaczył się w trakcie wojny rosyjsko–japońskiej, za co został awansowany na chorążego i mianowany dowódcą plutonu 5 kompanii strzelców. W dniu 15.01.1915 r. odniósł poważne rany. Do służby ponownie powołany został 18.09.1915 r. Jako kawalerowi najwyższego rosyjskiego odznaczenia bojowego (Krzyża św. Jerzego) przysługiwało mu prawo wyboru jednostki. Wybrał lotnictwo i wyruszył na front niemiecko-rosyjski w szeregach 4 Syberyjskiej Eskadry Lotniczej z Władywostoku. W okresie od 25.06 do 16.12.1916 r. uczył się pilotażu w Szkole Pilotów w Sewastopolu, gdzie otrzymał tytuł lotnika wojskowego. Służąc w carskim lotnictwie zestrzelił kilka samolotów przeciwnika (prawdopodobnie 6), za co awansowany został na porucznika. Pod koniec 1917 r., będąc w Kijowie, zgłosił się do I Polskiego Oddziału Awiacyjnego przy I Korpusie Polskim na Białorusi. W styczniu 1918 r. został aresztowany przez bolszewików i osadzony w moskiewskim więzieniu na Butyrkach. Pod groźbą śmierci zgodził się na wstąpienie do lotnictwa bolszewickiego.


Z końcem 1918 r. uciekł z Armii Czerwonej, przedostał się do Mińska, gdzie stworzył oddział partyzancki walczący na tyłach wojsk sowieckich. W dniu 2.08.1919 r. zgłosił się do Biura Werbunkowo–Zaciągowego w Mołodecznie, Zweryfikowany został jako porucznik pilot i przydzielony do 4 EW w Mińsku. W okresie od 15.09.1919 r. do 16.11 tegoż roku pełnił funkcję dowódcy eskadry. Wiosną 1920 r. został przeniesiony jako dowódca do 16 EW (poprzednio 39 EBre). Brał udział w walkach przy zajęciu Czudnowa, Chmielnika, Żytomierza, Berdyczowa, Koziatyna i Białej Cerkwi. Wykonał szereg lotów, podczas których bombardował nieprzyjaciela m.in. w Borysowie, Czudnowie i Tatowie oraz na stacji Bobr i Dymarki. Podczas swej służby odznaczył się w zwalczaniu piechoty i konnicy, taborów, pociągów pancernych oraz statków nieprzyjacielskich. W dniu 1.05.1920 r. uległ wypadkowi lotniczemu, w wyniku którego doznał poważnych obrażeń: rany twarzy, nóg i ręki a także połamał kilka żeber. Pomimo odniesionych ran pozostał w eskadrze i brał udział w lotach swojej jednostki. W lotnictwie polskim odbył 21 lotów bojowych o łącznym czasie trwania 53 h i 45 min, zrzucił 510 kg bomb i wystrzelił 4300 pocisków, jego samolot otrzymał 13 trafień. W dniu 24.04.1920 r.(?) przeniesiony został do 5 Grupy Lotniczej na stanowisko oficera technicznego. Do końca wojny z bolszewikami zajmował się zaopatrzeniem dla eskadr lotniczych.


W 1922 r. uzyskał awans na stopień kapitana, a 4.10. tegoż roku odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8112. Pracował w Szkole Mechaników Lotniczych w Bydgoszczy, następnie w 3 PL w Poznaniu i 4 PL w Toruniu. W czerwcu 1927 r. został przeniesiony do kadry oficerów lotnictwa z równoczesnym przydziałem do Centralnych Składów Lotniczych (dalej CSL). W roku 1928 otrzymał Polową Odznakę Pilota nr 38. Z dniem 31.12.1928 r. został przeniesiony w stan spoczynku. Z uwagi na pogarszający się stan jego zdrowie, który wynikał z odniesionych ran podczas wojny z Sowietami, po orzeczeniu komisji lekarskiej w dniu 31.12.1929 r. odszedł na emeryturę i zamieszkał w Toruniu. Tuż przed wybuchem II Wojny Światowej, w sierpniu 1939 r. został zmobilizowany do Bazy 4 PL. Po przekroczeniu granicy z Rumunią został internowany i do końca wojny przebywał w obozie dla internowanych. We wrześniu 1946 r. powrócił do Polski. Dnia 16.04.1951 r. wraz z byłą żoną oraz synami Jerzym i Ryszardem został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa. Obaj synowie oskarżeni zostali o szpiegostwo na rzecz Wielkiej Brytanii, a Wiktor Komorowski o udzielenie im pomocy. Kpt. Komorowski ciężko pobity w trakcie śledztwa zmarł 23.08.1952 r. w szpitalu więziennym we Wrocławiu.

Źródła:

Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa, pod red. M. Romeyko, Warszawa 1933.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 12 z dn. 10.05.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 41 z dn. 27.10.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 17 z dn. 24.03.1923 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 16 z dn. 11.06.1927 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 14 z dn. 5.11.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928.
Rocznik Oficerski Rezerw, Ministerstwo Spraw Wojskowych Biuro Personalne, Warszawa 1934.

Zobacz podobne artykuły: