Makijonek Donat mjr pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja May 24, 2017, 4:18 p.m.

Tagi:

Makijonek Donat mjr pil.

Urodzony 16.05.1891 r. we wsi Oświeca na ziemi witebskiej, jako syn Adama i Anny. Był absolwentem szkoły technicznej w Witebsku. Od dnia 1.11.1911 r. służył w wojsku carskim, początkowo w 96 PP. W okresie od 15.04 do 12.06.1912 r. przebywał w szkole mechaników w Sewastopolu, po ukończeniu której przydzielony został do Szkoły Pilotów również w Sewastopolu. Ukończył ją 7.03.1914 r. otrzymując dyplom pilota i stopień wojskowy sierżanta. W kwietniu 1914 r. został przydzielony do 3 Korpuśnego Aviaotriadu, a następnie, po ukończeniu kursu myśliwskiego w Odessie i awansowaniu na podporucznika, przydzielony w grudniu 1916 r. do 7 IAO (Istriebitielnyj Aviaotriad). Pierwsze zwycięstwo nad przeciwnikiem odniósł 07.03.1917 r., natomiast kolejne dnia 13.04.1917 r., gdy wraz z Jurim Gilsherem i Wasylem Janczenko zestrzelił jeden z dwóch austriackich samolotów Hansa-Brandenburg C I. (ranił wówczas obs. Henryka Szeligę, Polaka w austriackiej służbie, z którym po wojnie spotkał się w szeregach odrodzonego lotnictwa polskiego). Po odniesieniu 8 potwierdzonych oraz jednego prawdopodobnego zwycięstwa został w dniu 18.07.1917 r. mianowany dowódcą 7 eskadry. W sierpniu 1917 roku został ciężko ranny. Do służby czynnej w armii rosyjskiej już nie powrócił.


Po wybuchu rewolucji wstąpił do I Polskiego Oddziału Awiacyjnego przy Korpusie gen. Hallera, a po jego rozbiciu w maju 1918 r. przedostał się do Kijowa. Następnie, jako „biały oficer” został aresztowany przez bolszewików i osadzony w więzieniu na Butyrkach, gdzie zapadł na gruźlicę. W październiku tegoż roku udało mu się zbiec i w dniu 4.11.1918 r. stawił się na lotnisku Mokotowskim. W dniu 25.11.1918 r. został przyjęty jako pilot na warszawskie lotnisko wojskowe (przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 23.01.1919 r. w stopniu porucznika). Odpowiadając warunkom wymaganym dla otrzymania dyplomu pilota z dniem 1.12.1918 r. został mianowany pilotem. Przysięgę na wierność Rzeczypospolitej złożył w dniu 16.12.1918 r. na Polu Mokotowskim w Warszawie. Z dniem 20.01.1919 r. skierowany został do 3 EW, gdzie służył pod dowództwem Juliana Słoniewskiego. Zweryfikowany w stopniu kapitana objął stanowisko szefa pilotów, a od 30.05.1919 r. dowództwo eskadry. Brał udział w zajęciu Kowla, podczas akcji na Łuck i Równe, przy zajęciu Rożyszczy i Kołek (marzec-maj 1919 r.) oraz ponownym zajęciu Bożyszcz, Łucka i Równego (maj-lipiec 1919 r.) oraz podczas ofensywy kijowskiej. W dniu 15.05.1919 r. lecąc wraz z kpt. Słoniewskim zmuszeni byli lądować na terenach zajętych przez wojska ukraińskie, jednakże zdołali naprawić na czas uszkodzony silnik samolotu i powrócić do Kowla. Pilot Makijonek wykonywał loty na bombardowanie, dalekie zwiady oraz loty szturmowe przeciwko piechocie i kawalerii. Często wracał z akcji maszyną uszkodzoną kulami wroga. Wykonał ogółem ponad 34 loty nad nieprzyjacielem o łącznym czasie trwania około 74 godzin. Zrzucił około 875 kg bomb, wystrzelił 10600 kul z broni pokładowej, jego płatowiec otrzymał około 50 trafień.


Dekretem Naczelnego Wodza L. 2299 z dnia 9.09.1920 r. został zatwierdzony w stopniu kapitana (z dniem 1.04.1920 r.). Od 23.01.1923 r. pełnił funkcję zastępcy dowódcy I Dyonu Lotniczego, do 28.07 tegoż roku czasowo objął dowództwo nad Dyonem. Awansowany na stopień majora z dniem 15.08.1924 r. Z początkiem roku 1925 został przydzielony do Szkoły Pilotów w Bydgoszczy na stanowisko Komendanta Parku, natomiast od 6.03.1925 r. dowodził tamtejszą 3 eskadrą, a w roku 1926 był dowódcą jej parku. W roku 1926 przeniesiony do kadry oficerów lotnictwa. W roku 1928, z powodów zdrowotnych przeszedł w stan spoczynku i pracował m. in. w fabryce Prodmetal w Bydgoszczy. Po wybuchu II Wojny Światowej został aresztowany w roku 1940 i osadzony w więzieniu na Zamku Lubelskim, skąd w maju 1941 r. został wywieziony do Oświęcimia. Otrzymał numer obozowy 16301, data jego śmierci nie jest znana.


Za wybitne zasługi bojowe na frontach wojny polsko-bolszewickiej, prócz Srebrnego Krzyża Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8079 odznaczony został także Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości a także Polową Odznaką Pilota nr 14. Uhonorowany również międzysojuszniczym Méedaille Interaillée.

Źródła:

W. Bączkowski, Donat Makijonek, Lotnictwo z szachownicą Nr 26, 2008, s. 42 (autor podaje, że mjr Makijonek urodził się we 19.05.1891 r. we wsi Tambowka, powołany został do carskiego wojska z dniem 20.11.1911 r., przydzielony do 97 PP, a dowódcą eskadry został z dniem 20.07.1917 r. ).
J. Butkiewicz, Walka nad Bohorodczanami, Lotnictwo z szachownicą nr 27, 2008.
A. Kaliński, Bydgoskie lotnisko w latach 1916-1939 (cz. 2), Kronika Bydgoska, T. 20, 1998.
Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa, pod red. M. Romeyko, Warszawa 1933.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Rozkazów Wojskowych, Nr 16 z dn. 13.02.1919 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 36 z dn. 22.09.1920 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 41 z dn. 27.10.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 131 z dn. 17.12.1924 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 7 z dn. 22.01.1925 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 42 z dn. 11.10.1926 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 14 z dn. 5.11.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych - Oddział V Sztab Generalny, Warszawa 1923.
Rocznik Oficerski Rezerw, Ministerstwo Spraw Wojskowych Biuro Personalne, Warszawa 1934.

Zobacz podobne artykuły: