Romeyko Marian ppłk dypl. pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja June 8, 2017, 8:14 p.m.

Tagi:

Romeyko Marian ppłk dypl. pil.

Urodzony 13.02.1897 r. w Olszanie na Ukrainie, syn Albina i Stefanii. Po ukończeniu w roku 1915 Szkoły Handlowej w Zwinogródce, powołany został do wojska carskiego. Był absolwentem Wojskowej Szkoły Inżynieryjnej w Kijowie, którą opuścił w stopniu chorążego. Służył początkowo w twierdzy Seaborg. Od grudnia 1916 r. walczył w składzie 7 Syberyjskiego Pułku Inżynieryjnego. Po wybuchu rewolucji bolszewickiej wstąpił do I Korpusu gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego.


W szeregi Wojska Polskiego wstąpił jeszcze w listopadzie 1918 r. Zaraz po ukończeniu szkoły lotniczej przydzielony został do 4 EW, gdzie początkowo służył jako ppor. obserwator m. in. w wyprawie wileńskiej. Skierowany następnie został do Francuskiej Szkoły Pilotów, a po jej ukończeniu walczył jako pilot w 3 EW, biorąc udział w wyprawie kijowskiej, kontrofensywie znad Wieprza i bitwie niemeńskiej. W dniu 24.07.1920 r. wykonał zwiad w rejonie Garwolin–Stoczek–Maciejowie i zniżając znacznie pułap lotu zaatakował napotkane tabory przeciwnika. W dniu rozpoczęcia polskiej kontrofensywy, 16.08 tegoż roku, w trakcie lotu wywiadowczego, atakował wroga w okolicach Maciejowic, Garwolina i Żelechowa. Dzień później wykonał ważny zwiad na Stoczek, Bokobrodów, Międzyrzecze, Siedlce i Łuków, po którym zdał cenny raport sytuacyjny z frontu. W dniu 18.08.1920 r., w bardzo niesprzyjających warunkach atmosferycznych wykonał lot wywiadowczy w kierunku Węgrowa i Drohiczyna. Efektem lotu były meldunki, dzięki którym dowództwo 4 Armii zarządzić mogło kontrakcję i odciąć sowieckie tabory w rejonie Drohiczyna. W dniu 28.08.1920 r. atakował statki sowieckie na Dnieprze w rejonie miejscowości Rżyszczewie. W październiku 1920 r., będąc w stopniu porucznika, otrzymał prawo noszenia odznaki pilota wraz z przysługującym tytułem. Wojnę zakończył w stopniu kapitana.


W listopadzie 1921 r. wstąpił do Wyższej Szkoły Wojennej, którą ukończył w 1923 r. Następnie pełnił służbę w Oddziale II Sztabu Generalnego w Warszawie, był szefem Oddziału I w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. Później pracował w Biurze Ścisłej Rady Wojennej, był również dowódcą I dyonu w 3 PL, następnie Oddziale III Sztabu Generalnego. Wykładał w Wyższej Szkole Wojennej oraz Wyższej Szkole Lotniczej, gdzie w latach 1937-1938 pełnił stanowisko dyrektora nauk i zastępcy komendanta. W grudniu 1924 r. (z dniem 15.08.1924 r.) uzyskał awans na stopień majora, a w 1936 r. na podpułkownika. Marian Romeyko był autorem wielu publikacji z zakresu lotnictwa, ponadto przełożył na język polski kilka książek zachodnich autorów. W roku 1939 pełnił funkcję attache lotniczego w Rzymie.


Zmarł w dniu 10.03.1970 r. Za zasługi dla lotnictwa polskiego w okresie wojny z Sowietami odznaczony został m.in. Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 2435, Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Niepodległości, Medalem Lotniczym oraz Polową Odznaką Pilota nr 22. Uhonorowany również odznaką pilota Królestwa S. H. S., Orderem „Gwiazdy Rumunii” IV klasy oraz jugosłowiańskim orderem „Orła Białego” IV klasy.

Źródła:

Z. Fijałkowski, Kształcenie kadr Polskiego Lotnictwa Wojskowego w polskich i zagranicznych uczelniach wojskowych do 1926 r., Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej Nr 25, 2002.
Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa, pod red. M. Romeyko, Warszawa 1933.
H. K. Kujawa, Księga lotników polskich poległych, zamordowanych i zaginionych w latach 1939-1946. T. I. Polegli w kampanii wrześniowej, pomordowani w ZSRR i w innych okolicznościach podczas okupacji, rkps w zbiorach autora.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 40 z dn. 20.10.1920 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 40 z dn. 23.11.1921 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 12 z dn. 12.02.1924 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 131 z dn. 17.12.1924 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 69 z dn. 1.07.1925 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 24 z dn. 23.06.1926 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 6 z dn. 11.02.1927 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 11 z dn. 24.07.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 12 z dn. 6.08.1929 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 8 z dn. 11.11.1931 r.
Rocznik Oficerski 1932, Ministerstwo Spraw Wojskowych Biuro Personalne, Warszawa 1932.

Zobacz podobne artykuły: