Serednicki Aleksander płk pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja May 24, 2017, 5:20 a.m.

Tagi:

Serednicki Aleksander płk pil.

Urodzony 6.02.1886 r. w Demenkach w powiecie czerkaskim, guberni kijowskiej, syn Władysława i Zofii. Ukończył szkołę Korpusu Kadetów w Kijowie, a następnie Oficerską Szkołę Kawalerii w Jelizawetgradzie (1903–1905). W randze podporucznika (korneta) dostał przydział do 8 Pułku Dragonów. W 1908 r. uzyskał awans na porucznika. W latach 1910-1912 był studentem Wyższej Szkoły Oficerskiej Kawalerii w Petersburgu. Po ukończeniu szkoły awansował na podrotmistrza. Od września 1912 r. był kursantem w szkole aeronautycznej przy Politechnice Petersburskiej. Rok później został dowódcą kompanii aeronautycznej.


Po wybuchu I Wojny Światowej dowodził szwadronem w 6 Pułku Huzarów. W marcu 1915 przeniesiony został do lotnictwa, służył w eskadrze floty napowietrznej aparatów ciężkich, latając na największych ówcześnie samolotach niszczycielskich „Ilja Muromiec”. Wkrótce mianowany został dowódcą eskadry, a następnie dywizjonu lotniczego. Od grudnia 1917 r. był członkiem Związku Wojskowych Polaków na Ukrainie. Do Polski przedostał się w sierpniu 1918 roku.


Dnia 27.12.1918 r. wstąpił do Wojska Polskiego i w stopniu rotmistrza otrzymał przydział do Lotniska Wojskowego w Warszawie, po czym w stopniu majora przydzielony został do 1 lotniczego baonu uzupełnień. Na początku stycznia 1919 r. mianowany został dowódcą 4 EW. Był dowódcą I Grupy Lotniczej i szefem lotnictwa Frontu Litewsko-Białoruskiego (od marca 1919 r.), szefem Sztabu Inspektoratu Wojsk Lotniczych i prezesem komisji do zbadania stanu lotnictwa (od 14.10.1919 r.), Szefem Lotnictwa przy Naczelnym Dowództwie WP (od 25.02.1920 r.), od 1.08.1920 r. szefem lotnictwa Frontu Północnego i 1 Armii, a od 20.09.1920 r. szefem lotnictwa Kwatery Naczelnego Wodza. W czasie pełnienia wszystkich tych funkcji cały czas czynnie brał udział w lotach bojowych wielokrotnie odznaczając się wielką odwagą. W dniu 19.05.1919 r. podjął brawurowy atak powietrzny na nieprzyjacielski oddział pancerny na torze kolejowym Wilno-Mińsk. W sierpniowych i wrześniowych walkach 1920 r. osobiście wykonywał głębokie i niebezpieczne loty wywiadowcze, często przy bardzo złych warunkach atmosferycznych.


Dekretem Naczelnego Wodza L. 2168 z dnia 11.06.1920 r. został zatwierdzony w stopniu podpułkownika (z dniem 1.04.1920 r.). W październiku 1920 r. otrzymał odznakę oficerską aeronauty obserwatora. Od 1 września 1921 został mianowany pierwszym dowódcą 3 Pułku Lotniczego w Poznaniu. W kolejnym roku awansowano go na pułkownika i przydzielono z dniem 9.03.1922 r. do Departamentu IV Żeglugi Powietrznej Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko Inspektora Wojsk Lotniczych. W czerwcu 1922 awansowany do stopnia pułkownika. W dniach 23.09-8.10.1924 r. prowadził pierwszy polski grupowy przelot samolotów Potez XV przez Alpy na trasie Paryż-Mediolan-Zagrzeb-Wiedeń-Warszawa. Zginął w katastrofie lotniczej w okolicy Radomia w dniu 23.04.1926. Pochowany został 27.04.1926 w Warszawie.


Za działalność bojową został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari V klasy nr 8078, Krzyżem Walecznych, oraz Polową Odznaką Pilota, ponadto orderami Św. Anny IV, III i II klasy, Św. Stanisława III klasy, Św. Włodzimierza IV klasy, Św. Jerzego IV klasy oraz rumuńskim Krzyżem Komandorskim Orderu Korony Rumunii i włoską odznaką pilota.

Źródła:

H. Korczyk, Serednicki Aleksander, Polski Słownik Biograficzny, T. 36, Warszawa-Kraków 1995-1996.
Księga pamiątkowa 3-go Pułku Lotniczego 1918-1928, Poznań 1928.
Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa, pod red. M. Romeyko, Warszawa 1933.
H. K. Kujawa, Księga lotników polskich poległych, zamordowanych i zaginionych w latach 1939-1946. T. I. Polegli w kampanii wrześniowej, pomordowani w ZSRR i w innych okolicznościach podczas okupacji, rkps w zbiorach autora.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
T. Matuszak, Organizacja Szefostwa Lotnictwa Naczelnego Dowództwa WP w latach 1919-1920 w świetle akt Centralnego Archiwum Wojskowego, Nr 19 z 1996 r.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
J. Pawlak, Polskie eskadry w latach 1918-1939, Warszawa 1989.
W. Sankowski, Ławica lat dwudziestych część 1 okres 1921-1924, Lotnictwo z szachownicą nr 2, 2002.
K. Sławiński, Lotnisko Mokotowskie w Warszawie, Biblioteczka Skrzydlatej Polski, Warszawa 1981.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Rozkazów Wojskowych, Nr 18 z dn. 18.02.1919 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 26 z dn. 14.07.1920 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 40 z dn. 20.10.1920 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 24 z dn. 01.08.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 41 z dn. 27.10.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 44 z dn. 14.10.1926 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.

Zobacz podobne artykuły: