Turowski Władysław por. pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja July 20, 2017, 12:13 p.m.

Tagi:

Turowski Władysław por. pil.

Urodzony 10.11.1894 r. w Chełmnie, syn Józefa i Katarzyny. W Kijowie uzyskał świadectwo dojrzałości, następnie rozpoczął studia w Piotrogrodzie w Wyższej Szkole Technicznej Dróg i Komunikacji, tam też ukończył kurs teoretyczny lotnictwa. W okresie od 17.12.1915 r. do 15.06.1916 r. uczył się w Szkole Lotniczej w Moskwie, a następnie wysłany został na dalsze szkolenie do Francji, gdzie ukończył szkoły w Avord i Pau. W roku 1918 wstąpił do Awiacji Polskiej we Francji.


W dniu 28.04.1919 r. został skierowany do Centrum Lotnictwa Polskiego w Pau, skąd 25.05 tegoż roku otrzymał przydział do 582 Eskadry Salmsonów i w jej składzie w czerwcu 1919 r. powrócił do Polski. W okresie wojny z Sowietami walczył początkowo w 19 EM, później w 18 EW. W dniu 20.05.1920 r., wystartował samolotem myśliwskim typu SPAD (w parze z samolotem ppor. Pawlikowskiego) w celu zniszczenia balonu obserwacyjnego, którego załoga naprowadzała ogień artylerii. Balon przymocowany był do pociągu pancernego stojącego na stacji w Prijamino. Kiedy tylko pil. Turowski zbliżył się do celu nieprzyjaciel otworzył silny ogień. Nie zważając na niebezpieczeństwo i ryzyko zestrzelenia, polski lotnik puścił się do ataku i przy czwartym podejściu balon zaczął płonąć. Mimo tego pilot kontynuował ostrzał aż do całkowitego zniszczenia celu. W końcu maja 1920 r. podczas walki powietrznej z dwoma samolotami sowieckimi w rejonie Borysowa samolot Władysława Turowskiego został uszkodzony. W trakcie przymusowego lądowania pilot został ranny. Ogółem, do końca wojny polsko-bolszewickiej piloci 19 EM wykonali 121 lotów bojowych o łącznym czasie 253 godzin, w tym ppor. Turowski wykonał 32 loty.


Po zawarciu pokoju z Sowietami, od 9.04.1921 r. był instruktorem w OSOL, następnie we wrześniu 1922 r. został przeniesiony do 7 EM w 1 PL w Warszawie. Od 10.04.1923 r. pracował w komisji odbiorczej w CZL, a w dniu 03.04.1924 r. został zwolniony do rezerwy.


Odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 3210, Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości oraz Polową Odznaką Pilota.

Źródła:

Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa, pod red. M. Romeyko, Warszawa 1933.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
Ł. Łydżba, Majowe boje 19. Eskadry, Lotnictwo z szachownicą nr 14, 2005.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
J. Pawlak, Polskie eskadry w latach 1918-1939, Warszawa 1989.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dzienniki Personalny M.S.Wojsk., Nr 36 z dn. 30.09.1922 r.
Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych - Oddział V Sztab Generalny, Warszawa 1923.

Zobacz podobne artykuły: