Weber Jerzy Antoni kpt. pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja July 21, 2017, 12:41 p.m.

Tagi:

Weber Jerzy Antoni kpt. pil.

Urodzony 28.02.1894 r. w Saratowie w Rosji, syn Karola i Dominiki. Po uzyskaniu matury w Harbinie (Mandżuria) podjął studia na politechnice Petersburskiej, gdzie uczył się w latach 1911–1914. W kwietniu 1915 r. otrzymał powołanie do służby w wojsku carskim. Początkowo skierowany został do 1 kompanii automobilowej, a od lipca tegoż roku do formacji lotniczych. W okresie od maja 1916 r. do lutego roku następnego uczęszczał do Szkoły Pilotów Marynarki Bałtyckiej, później został instruktorem pilotażu w Morskiej Szkole Lotniczej w Petersburgu. Do maja 1918 r. służył w dywizjonie niszczycielskim w Krasnym Siole.


Jeszcze w maju 1918 r. wstąpił do Armii gen Hallera we Francji. Ukończył kurs oficerów artylerii, następnie Szkołę Pilotów w Pau i Avord i przydzielony został do 581 eskadry. Tuż przed wyjazdem do Polski został awansowany przez gen. Hallera do stopnia kapitana. Po powrocie do kraju w czerwcu 1919 r. przydzielony został do 7 EM, w składzie której walczył na froncie. Dekretem Naczelnego Wodza L. 2151 z dnia 20.05.1920 r. został warunkowo zatwierdzony w stopniu porucznika wojsk lotniczych i otrzymał przydział służbowy do 7 EL. Dekretem L. 2567 z 19.01.1921 r. został zatwierdzony w stopniu porucznika (z dniem 1.04.1920 r.). W dniu 13.10.1921 r. został zdemobilizowany otrzymując jednocześnie przydział mobilizacyjny do 2 PL(?). Był następcą mjra Faunt Le Roy'a na stanowisku dowódcy 7 EM (już w ramach 1 PL w Warszawie).


W trakcie walk odznaczył się szczególnie atakując wroga pod Białą Cerkwią, Kijowem, Tumaniem, Taraszczą oraz Kolnoje. W dniu 7.05.1920 r. podczas ostrzału kawalerii bolszewickiej w okolicy wsi Ostryjki jego samolot został trafiony kulą przeciwnika. Pilot musiał awaryjnie lądować tuż za linią wroga. Podczas manewru doznał silnych potłuczeń, został opatrzony przez lekarza z 26 PP. Zdał relację z odbytego lotu i zawiadomił swoją eskadrę o położeniu jego samolotu. Pomimo licznych urazów nie poddał się hospitalizacji i pozostał przy swojej jednostce. Od 2.06.1920 r. pomimo nie zaleczonych do końca śladów po wypadku, powrócił do latania. Ponownie zadawał wielkie straty Sowietom pod Koziatynem, Berdyczowem i Żytomierzem, ponadto dostarczał zawsze cenne informacje wywiadowcze. Pilot Weber z uwagi na skład personalny 7 EM był również tłumaczem. Następnie został przeniesiony do rezerwy (2 PL).


Za okres walk z Sowietami odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 3231, Krzyżem Walecznych oraz Polową Odznaką Pilota nr 86.

Źródła:

R. F. Karolevitz, R. S. Fenn, Dług Honorowy. Amerykańscy piloci Eskadry Myśliwskiej im. Kościuszki w wojnie polsko-bolszewickiej 1919-1920, Warszawa 2005 (Karolevitz R. S. Fenn podają, że pochodził z El Paso w Teksasie).
Z. Kozak, Udział lotników amerykańskich w wojnie polsko-bolszewickiej, Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej Nr 18, 1995.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
K. Sławiński, Lotnisko Mokotowskie w Warszawie, Biblioteczka Skrzydlatej Polski, Warszawa 1981.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991 (wg autora tej publikacji akcja w rejonie wsi Ostryjki miała miejsce 27.05.1920 r.).
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 21 z dn. 9.06.1920 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 5 z dn. 05.02.1921 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Rocznik Oficerski Rezerw, Ministerstwo Spraw Wojskowych Biuro Personalne, Warszawa 1934.

Zobacz podobne artykuły: