Wieniawa-Długoszowski (Długoszewski*) Jerzy Józef mjr pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja July 21, 2017, 5:10 p.m.

Tagi:

Wieniawa-Długoszowski (Długoszewski*) Jerzy Józef mjr pil.

Urodzony 19.12.1898 r. w Częstochowie. W styczniu 1915 r. wstąpił do 1 Pułku Ułanów Legionów Polskich. W listopadzie tegoż roku został ranny, wrócił na front po kilku miesiącach. W sierpniu 1916 r. ponownie został ranny. W maju 1917 r. skierowany został do Oficerskiej Szkoły Kawalerii w Ostrołęce. Niedługo po ukończeniu szkoły został internowany i przetrzymywany w niemieckim obozie jenieckim w Szczypiornie.


Zaraz po odzyskaniu wolności, jeszcze w listopadzie 1918 r. na ochotnika wstąpił do Wojska Polskiego. Początkowo służył w 1 Pułku Ułanów, w grudniu 1918 r. przeniósł się do lotnictwa. W kwietniu 1919 r. mianowany został podporucznikiem, rok później trafił na front w barwach 21 EN. W czasie wojny polsko-bolszewickiej wielokrotnie odznaczył się, wykonując liczne akcje bojowe. W trakcie jednego z lotów wywiadowczo–łącznikowych w dniu 3.07.1920 r. jego zadaniem było zbadanie ruchu nieprzyjaciela w rejonie Izasław–Szepietówka–Połonna–Lubań–Hryców oraz zrzut rozkazów dla grupy gen. Szymańskiego w Borysowie. Zadanie wykonywał z obs. Olgierdem Tuskiewiczem, lot trwał ponad 3 godziny, a zadanie utrudniał silny ostrzał z ziemi. Po wykonaniu misji lotnicy zbombardowali oddziały bolszewickie i wylądowali w Starokonstantynowie, gdzie złożyli meldunek. W tym dniu wzbili się ponownie w powietrze w celu ponownego zbadania ruchu bolszewików na linii Miropol–Szepietówka–Izasław–Koskow. Podczas lotu na wyznaczonej linii ich samolot znalazł się pod nieustającym ostrzałem. W okolicy Zasławia pilot ppor. Jerzy Wieniawa–Długoszowski został trafiony kulą wroga w okolice żołądka. Z pomocą obs. Tuskiewicza pilot, tracący co chwilę przytomność, jeszcze 30 min pilotował samolot, który szczęśliwie sprowadził na lotnisko.


We wrześniu 1920 r. awansował na stopień kapitana i pełnił służbę w Szefostwie Lotnictwa Naczelnego Dowództwa. W październiku 1920 r. otrzymał tytuł i odznakę pilota na czas służby w wojskach lotniczych. W późniejszym czasie był instruktorem w Szkole Pilotów w Bydgoszczy. Od 1922 w 1 PL, gdzie był zastępcą komendanta Parku Lotniczego. W 1923 r. został dowódcą 122 EM. W 1925 r. mianowany na dowódcę 121 EM, a od 1.09.1928 r. objął dowództwo III Dywizjonu Myśliwskiego w 1 PL. Z dniem 1.02.1930 r. został powołany na kurs unitarny w Doświadczalnym Centrum w Rembertowie, a następnie otrzymał awans na stopień majora. Zginął śmiercią lotnika w dniu 11.05.1931 r. w Grudziądzu.


Za zasługi na polu walki odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8089, Krzyżem Walecznych, Srebrnym Krzyżem Zasługi oraz Polową Odznaką Pilota nr 35. Uhonorowany również rumuńską odznaką pilota, orderem „Gwiazdy Rumunii” V klasy oraz (już pośmiertnie) łotewską odznaką lotniczą.

Źródła:

L. Fac, Ludomił Rayski w wojnie polsko-sowieckiej 1919-1920, Biuletyn Wojskowej Służby Archiwalnej Nr 18, 1995.
A. Kaliński, Bydgoskie lotnisko w latach 1916-1939, Kronika Bydgoska, T. 20, 1998.
Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa, pod red. M. Romeyko, Warszawa 1933 (wg tego źródła postrzelenie pil. Wieniawy-Długoszowskiego miało miejsce 2.07.1920 r.).
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
Ł. Łydżba, 21. Eskadra Niszczycielska w wojnie 1920 roku, Lotnictwo z szachownicą nr 24, 2007.
J. Pawlak, Polskie eskadry w latach 1918-1939, Warszawa 1989.
* K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 36 z dn. 22.09.1920 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 40 z dn. 20.10.1920 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 41 z dn. 27.10.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 19 z dn. 12.12.1929 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 1 z dn. 21.01.1930 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 5 z dn. 20.02.1930 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 12 z dn. 28.06.1930 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 5 z dn. 3.08.1931 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 8 z dn. 11.11.1931 r.

Zobacz podobne artykuły: