Zdunik Władysław Marian kpt. pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja July 24, 2017, 5:15 p.m.

Tagi:

Zdunik Władysław Marian kpt. pil.

Urodzony 19.08.1897 r. w Krakowie, syn Pawła i Józefy. Ukończył gimnazjum w Warszawie, a od 7.05.1915 r. służył w armii austriackiej w szeregach 13 PP. W dniu 1.03.1917 r. wstąpił do Legionów Polskich, walczył w składzie 2 Pułku Ułanów. Od dnia 1.01.1918 r. szkolił się na kursie w Wiener Neustadt, po ukończeniu którego walczył na froncie włoskim w 7 eskadrze pod dow. kpt. A. Menczaka.


Już od 1.11.1918 r. brał udział w obronie Lwowa, początkowo w 1 kompanii robotniczej, następnie w 4 PP. W dniu 10.01.1919 r. przeniesiony został na Stację Lotniczą w Ławicy. Z początkiem lutego tegoż roku wyruszył na front wraz z 2 EWlkp. W lipcu 1919 r. został awansowany na podporucznika. Z dniem 1.08.1919 r. skierowany został do Szkoły Pilotów w Warszawie, a od 1.05.1920 r. powrócił do służby frontowej. Szczególnie odznaczył się w dniach 15-20.08.1920 r. podczas walk pod Nasielskiem, Pułtuskiem i Płockiem. W tym czasie wykonał wiele lotów szturmowych atakując z nieznacznej wysokości piechotę bolszewicką. Pod Nasielskiem pod silnym ostrzałem z ziemi rozbił kolumnę zaopatrzeniową, która dostarczała amunicję oddziałom wroga. W okolicach Płocka uciszył baterię sowiecką, przeciwnik postawił ogień zaporowy, ostrzeliwując samolot pil. Zdunika ze szrapneli. W trakcie walk pod Płockiem 19-20.08.1920 r. wykrył gniazdo CKM, które ostrzeliwało polską piechotę. Śmiałymi atakami zmusił stanowisko nieprzyjacielskie do zaniechania dalszych ataków.


W październiku 1920 r. otrzymał odznakę i tytuł pilota na czas służby w wojskach lotniczych. Z początkiem listopada 1920 r. przebywał wraz ze swoją eskadrą w Bydgoszczy, od lutego 1921 r. pracował jako instruktor w tamtejszej Szkole Pilotów. Od maja tego roku służył w 12 EW w 1 PL. W okresie od 20.03.1922 r. do 1.03.1923 r. pracował w CZL, następnie został przeniesiony do 2 PL z przydziałem do Lotnictwa Morskiego, a od końca kwietnia 1924 r. do Morskiego Dyonu Lotniczego. Awansowany na stopień kapitana w grudniu 1924 r. (z dniem 15.08.1924 r.). We wrześniu 1927 r. został przeniesiony do kadry oficerów lotnictwa w równoczesnym przydziałem do CSL. W 1928 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Warszawskim. W listopadzie 1928 r., został przeniesiony z CSL do 4 PL. Następnie został przeniesiony do kadry oficerów lotnictwa z jednoczesnym przydziałem do Wojskowych Zakładów Zaopatrzenia Aeronautyki. Pracował również w Departamencie Aeronautyki M.S.Wojsk. W 1934 r. przeszedł w stan spoczynku.
Po wybuchu II Wojny Światowej walczył w obronie kraju, następnie przedostał się do Wielkiej Brytanii. Kpt. pil. Władysław Zdunik zmarł 11.07.1985 r. w Padiham, gdzie spoczął na miejscowym cmentarzu.


Za okres wojny z Sowietami odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 430, Krzyżem Walecznych, Polową Odznaką Pilota, Medalem Niepodległości, Krzyżem kawalerskim czechosłowackiego orderu „Białego Lwa” oraz włoską i francuską odznaką pilota.

Źródła:

G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
Ł. Łydżba, II Wielkopolska Eskadra Lotnicza (13. Eskadra Myśliwska), Lotnictwo z szachownicą nr 7, 2003.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
E. Tomkowiak, Zdunik Władysław,[w:] Kawalerowie Virtuti Militari1792-1945. Słownik biograficzny, t. II (1914-1921), cz. I, red. B. Polak, Koszalin 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 40 z dn. 20.10.1920 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 10 z dn. 12.03.1921 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 12 z dn. 1.03.1923 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 18 z dn. 28.03.1923 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 42 z dn. 29.04.1924 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 131 z dn. 17.12.1924 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 24 z dn. 26.09.1927 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 14 z dn. 5.11.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 9 z dn. 27.04.1929 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 19 z dn. 12.12.1929 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 13 z dn. 9.12.1932 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 4 z dn. 19.03.1933 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 2 z dn. 11.11.1936 r.
Rocznik Oficerski 1928, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Warszawa 1928.

Zobacz podobne artykuły: