Ziembiński Kazimierz ppor. pil. inż.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja Oct. 17, 2017, 6:58 a.m.

Tagi:

Ziembiński Kazimierz ppor. pil. inż.

Urodzony 2.12.1887 r. w Krakowie, syn Stanisława i Augusty. W dniu 15.12.1914 r. jako ochotnik zgłosił się do służby w lotnictwie rosyjskim, został przydzielony do 1 awiacyjnej roty. W wojsku carskim ukończył oficerski teoretyczny kurs lotniczy w Petersburgu, Szkołę Lotniczą w Moskwie oraz Sewastopolu. W dniu 22.01.1918 r. wstąpił do I Polskiego Korpusu Wschodniego, w okresie od początku marca do 23.06.1918 r. służył w I Polskim Oddziale Awizacyjnym Polskiego Korpusu Wschodniego.


Z początkiem grudnia 1918 r. przyjęty został do II Grupy Lotniczej w Krakowie, dnia 6.03.1919 r. otrzymał przeniesienie do 3 EWlkp (późniejsza 14 EW). Na Front Litewsko–Białoruski wyruszył w dniu 28.11.1919 r. w składzie I Grupy Lotniczej. Wyróżnił się wówczas podczas działań nad twierdzą bobrujską. Od 3.02.1920 r. pełnił funkcję kierownika oddziału „aerofoto” oraz oficera taktycznego. W dniu 17.04.1920 r. wykonał lot z obs. Michałem Dzierzgowskim (w asyście 3 innych polskich maszyn) w celu zbombardowania bolszewickiego lotniska w okolicy stacji kolejowej Sławiany na linii Orsza-Borysowo. Widząc nadlatujące samoloty bolszewicy poderwali do walki 2 myśliwskie Nieuporty. Oba zaatakowały załogę Ziembiński – Dzierzgowski lecących mało zwrotnym i niezbyt zdatnym do walki powietrznej wywiadowczym DFW C V. Nieuporty atakowały od spodu, poza polem ostrzału broni polskiego obserwatora. Pilot Ziembiński wiedząc, że nie ma szans na ucieczkę ani wymanewrowanie zwinnych myśliwców postanowił nurkować, aby nabrać prędkości i po chwili unosić nos pod kątem 45 stopni, tak aby umożliwić obserwatorowi prowadzenie ostrzału. Po kilku minutach gonitwy jeden z napastników został trafiony, skręcił w prawo i poszybował w kierunku ziemi. Pilot drugiego z Nieuportów widząc, że do walki włączają się pozostałe Polskie maszyny zrezygnował z dalszych ataków. Załoga Dzierzgowski-Ziembiński wykonała zadanie wyrzucając cały zapas bomb na sowieckie lotnisko. Po powrocie na lotnisko okazało się, że ich DFW otrzymał 8 trafień: jeden w podstawę k. m. obserwatora (na linii jego korpusu), drugi postrzał był zaraz nad głową pilota, trzeci uszkodził ster kierunku, a pozostałe pięć przestrzeliły skrzydła. W sierpniu 1920 r. został na własną prośbę przeniesiony do 13 EM. Jeszcze w październiku 1920 r. czynnie wykonywał loty bojowe w rejonie Nowogródek-Mir.


Od 13.11.1920 r. wraz z eskadrą stacjonował w Bydgoszczy. Dekretem L. 2567 z 19.01.1921 r. został zatwierdzony w stopniu porucznika (z dniem 1.04.1920 r.). Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych L. 2145 z 1922 r. przyznano mu tytuł i odznakę pilota na czas służby w Wojskach Lotniczych. Od maja 1923 r. służył w 3 PL, następnie w okresie od 16.04-9.05.1923 r. szkolił się w Wyższej Szkole Lotniczej w Grudziądzu. Od 3.08.1925 r. pełnił funkcję dowódcy 111 EM w 1 PL. W listopadzie 1926 r. został przeniesiony do kadry oficerów lotnictwa. W styczniu 1930 r. został przydzielony na trzymiesięczny kurs oficerów sztabowych lotnictwa przy Wyższej Szkole Wojennej. W późniejszym czasie był inspektorem Dowództwa Okręgu Korpusu, nadzorował m. in. budowę kilku lotnisk (np. w Zajezierzu k. Dęblina).


Za wybitne czyny bojowe w okresie wojny polsko–sowieckiej odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 3237, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, a także Polową Odznaką Pilota nr 27.

Źródła:

K. Banaszek, Kawalerowie Orderu Virtuti Militari w mogiłach katyńskich, Warszawa 2000.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
Ł. Łydżba, II Wielkopolska Eskadra Lotnicza (13. Eskadra Myśliwska), Lotnictwo z szachownicą nr 7, 2003.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
E. Tomkowiak, Zdunik Władysław,[w:] Kawalerowie Virtuti Militari1792-1945. Słownik biograficzny, t. II (1914-1921), cz. I, red. B. Polak, Koszalin 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 5 z dn. 05.02.1921 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 1 z dn. 26.01.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 50 z dn. 24.11.1926 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 1 z dn. 21.01.1930 r.
Rocznik Oficerski Rezerw, Ministerstwo Spraw Wojskowych Biuro Personalne, Warszawa 1934.
Polska Flota Napowietrzna, nr 7, 1920 r.


Fotografie:
Polska Flota Napowietrzna, nr 7, 1920 r.

Zobacz podobne artykuły: