Biel Karol sierż. pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja Oct. 20, 2017, 7:27 a.m.

Tagi:

Biel Karol sierż. pil.

Urodzony 20.10. 1894 r. W trakcie trwania wojny polsko–bolszewickiej służył w 10 oraz 11 EW. Mianowany pilotem na mocy dekretu Naczelnego Wodza z dnia 06.02.1919 r. Wyjątkowo sprawnie wykonywał powierzone mu zadania, m. in. w sierpniu 1919 r. realizował rozpoznanie powietrzne sił sowieckich w rejonie Słucka na froncie Litewsko-Białoruskim i nawiązał utraconą łączność z brygadą kawalerii nacierającej na to miasto. Sierż. Biel odznaczył się także niezwykłą odwagą w trakcie wykonywania lotu wywiadowczego w kierunku na Stopce, w dniu 2.08.1919 r. Lecąc z por. obs. Sznukiem dostali się pod silny ostrzał z ziemi w okolicy miasta Mir. Nie bacząc na uszkodzenia wielokrotnie trafionego kulami płatowca, Biel opuścił maszynę na niewielki, kilkunastometrowy pułap. Dzięki temu umożliwił obserwatorowi skuteczną obronę. Nieprzyjaciel ostrzelany został ogniem broni pokładowej, a na transporty poleciały bomby. Oddziały bolszewickie zostały rozbite i musiały ratować się ucieczką. W drodze powrotnej załoga, pomimo ostrzału, zlokalizowała pozycję wrogiej baterii. Po wylądowaniu przekazali jej współrzędne polskiej artylerii, która celnym ogniem zniszczyła wyznaczony cel.


We wrześniu 1920 r. sierż. Biel poleciał na rozpoznanie z por. obs. Karpińskim w okolice Słucka. Załodze udało się zrzucić bomby i ostrzelać przeciwnika. Podczas jednego z nalotów ich płatowiec otrzymał postrzał w silnik i odmówił dalszej współpracy. W trakcie awaryjnego lądowania samolot kapotował częściowo się łamiąc. Mimo odniesionych obrażeń sierż. Biel zdołał, wraz ze swym obserwatorem, przedostać się na polskie pozycje i zdać szczegółową relację z wykonanego lotu.


Sierż. pil. Karol Biel wraz z ppor. obs. Zygmuntem Bemem zginął śmiercią lotnika w dniu 16.09.1920 r., w katastrofie samolotu Bristol "Fighter". Lotnicy wracali z lotu bojowego, rozbili się w rejonie własnego lotniska w Brześciu. Pochowany został na cmentarzu wojskowym w Poznaniu. Za wybitne zasługi i odwagę wykazaną na polu walki odznaczony został Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8139 oraz Polową Odznaką Pilota.

Źródła:

Księga pamiątkowa 3-go Pułku Lotniczego 1918-1928, Poznań 1928.
Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa, pod red. M. Romeyko, Warszawa 1933.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
J. Pawlak, Polskie eskadry w latach 1918-1939, Warszawa 1989.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005 (autorzy tej publikacji podaję, że lot wywiadowczego w kierunku na Stopce miał miejsce rok później, tj. 2.08.1920 r.).
Dziennik Rozkazów Wojskowych, Nr 16 z dn. 13.02.1919 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 41 z dn. 27.10.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.

Zobacz podobne artykuły: