Janeczko Paweł kpt. pil.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja Oct. 10, 2017, 3:57 p.m.

Tagi:

Janeczko Paweł kpt. pil.

Urodzony 10.01.1895 r. w Dzierzkowicach, syn Wojciech i Heleny. Po ukończeniu 6 klas gimnazjum pracował jako maszynista– mechanik. Zgłosił się do służby w wojsku brytyjskim. Od 1.04.1917 do 30.09.1917 r. uczęszczał do szkoło oficerskiej w Camp Borden w Kanadzie. Z początkiem października tegoż roku wstąpił w Niagara on the Lake do armii gen. Hallera. W lutym 1918 r. wyjechał do Francji i przydzielony został do 3 Pułku Strzelców Polskich. W dniu 1.04.1918 r. skierowany zostało na kurs oficerski do Camp du Ruchard, a 6.04.1919 r. do Szkoły Lotniczej w Istres.


Do Polski powrócił 13.09.1919 r. Początkowo przydzielony został do 1 EW (do czerwca 1920 r.), następnie służył w 8, 9 oraz 10 EW. W dniu 2.02.1920 r. podczas lotu wywiadowczego w okolicy Dziwińska zaobserwował kolumny bolszewickie. Obniżając pułap do około 50 m puścił się do ataku. Przeciwnik również odpowiedział ogniem, jedna z kul raniła pil. Janeczko w głowę. Ranny lotnik szczęśliwie powrócił na lotnisko. Dnia 1.06.1920 r. chcąc odciąć wycofujące się tabory bolszewickie odbył lot trwający ponad 4,5 h, z czego 2 h nad terenem zajętym przez nieprzyjaciela, samolotem ponad miarę obciążonym bombami. Skutecznie zbombardował most na Dźwinie, lecz z braku paliwa musiał lądować pomiędzy walczącymi stronami. Latając już pod godłem 8 EW brał udział w Bitwie Warszawskiej. Pod Wyszkowem i Pułtuskiem atakował z niskiego pułapu siły bolszewickie. Ponadto brał udział w zwalczaniu jazdy oraz pociągów pancernych w październiku 1920 r. w rejonie Zwiahla.


Dekretem L. 2567 z 19.01.1921 r. został zatwierdzony w stopniu porucznika (z dniem 1.04.1920 r.). Od końca września 1921 r. służył w 3 PL. Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych L. 2145 z 1922 r. przyznano mu tytuł i odznakę pilota na czas służby w Wojskach Lotniczych. W dniu 18.07.1923 r. został mianowany zastępcą dowódcy 10 EW. W późniejszym czasie pracował m.in. w CZL w Warszawie, a od 31.05.1926 r. pełnił funkcję dowódcy 32 EL. Dnia 23.04.1927 r. uzyskał awans na stopień kapitana i od końca października tegoż roku przeniesiony został do Centralnej Szkoły Mechaników Lotnictwa. Od początku lipca 1929 r. był oficerem nadzoru w Centrum Wyszkolenia Podoficerów Lotnictwa.


Odznaczony został m.in. Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 481, Polową Odznaką Pilota nr 50 oraz francuską odznaką pilota (Insigne français Nr 10641 de Pilot-Aviateur).

Źródła:

Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa, pod red. M. Romeyko, Warszawa 1933.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
H. Mordawski, Polskie lotnictwo wojskowe 1918-1920. Narodziny i walka, Wrocław 2009.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 5 z dn. 05.02.1921 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 1 z dn. 26.01.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 48 z dn. 18.07.1923 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 25 z dn. 31.10.1927 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.

Zobacz podobne artykuły: