Święcicki Antoni por. obs.

Autor: Sebastian Nowosad. Ostatnia aktualizacja June 2, 2017, 6:04 a.m.

Tagi:

Święcicki Antoni por. obs.

Urodzony 8.12.1897 r., uczęszczał do szkoły w Kijowie. W trakcie I Wojny Światowej służył w wojsku carskim, w kawalerii. Pod koniec wojny wstąpił do 4 Dywizji gen. Lucjana Żeligowskiego.


Po powrocie do Polski zgłosił się do służby w lotnictwie, ukończył drugi kurs OSOL w Warszawie, następnie został przydzielony do 1 EW. Dekretem Naczelnego Wodza L. 2109 z dnia 19.04.1920 został warunkowo awansowany porucznikiem. W dniu 25.06.1920 r. zgłosił się na ochotnika do trudnego lotu wywiadowczego nad terytorium zajętym przez Sowietów w rejonie Berezyny, jeziora Szo oraz linii kolejowej Ziabki–Połock. Wystartował wraz z pil. Romanem Zaleskim przy trudnych warunkach atmosferycznych. Kiedy załoga dotarła nad Berezynę lotnicy zauważyli koncentrację wojsk sowieckich w rejonie jeziora Szo. Por. obs. Święcicki zaatakował oddziały bolszewickie, został jednak ciężko ranny w nogę. Pomimo bólu i upływu krwi wydał pilotowi rozkaz skierowania samolotu nad linię kolejową w celu dokończenia powierzonego mu zadania. Lotnicy zawrócili dopiero po wystrzeleniu całej amunicji. W drodze powrotnej napotykając oddziały wroga obs. Święcicki (z braku amunicji) znacząco pogroził pięścią przeciwnikowi.


Z powodu dużej utraty krwi nie doczekał powrotu na lotnisko, zmarł w kabinie samolotu. Po wylądowaniu na lotnisku w Duniłowiczach znaleziono przy zwłokach obserwatora zakrwawione notatki wykonane podczas jego ostatniego lotu. Zawarł w nich cenny materiał wywiadowczy, za co otrzymał pochwałę (pośmiertnie) w rozkazie armii. Zakrwawione zapiski porucznika Antoniego Święcickiego były przechowywane w Dowództwie Lotnictwa Ministerstwa Spraw Wojskowych aż do wybuchu II Wojny Światowej. Jego postawa była przykładem bezgranicznego oddania Ojczyźnie, wykonania zadania nawet kosztem własnego życia. Pochowany został na cmentarzu w Duniłowiczach.


Pośmiertnie, Rozkazem Ministra Spraw Wojskowych L. 2145 z 1922 r. przyznano mu tytuł i odznakę obserwatora za czas służby w Wojskach Lotniczych. Za wybitne zasługi dla lotnictwa polskiego został odznaczony Srebrnym Krzyżem Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 8122, Polową Odznaką Pilota, Krzyżem Walecznych, Medalem Niepodległości.

Źródła:

Ku czci poległych lotników. Księga pamiątkowa, pod red. M. Romeyko, Warszawa 1933.
G. Łukomski, B. Polak, A. Suchcitz, Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945. Wykazy odznaczonych za czyny z lat 1863-1864, 1914-1945, Koszalin 1997.
R. E. Stolarski, Zaleski Roman,[w:] Kawalerowie Virtuti Militari1792-1945. Słownik biograficzny, t. II (1914-1921), cz. I, red. B. Polak, Koszalin 1991.
K. A. Tarkowski, Lotnictwo polskie w wojnie z Rosją Sowiecką 1919-1920, Warszawa 1991.
J. Zieliński, W. Wójcik, Lotnicy-kawalerowie Orderu Wojennego Virtuti Militari, t. I. Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920 r., Warszawa-Toruń 2005.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 16 z dn. 3.05.1920 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 1 z dn. 26.01.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 41 z dn. 27.10.1922 r.
Dziennik Personalny M.S.Wojsk., Nr 15 z dn. 11.11.1928 r.

Zobacz podobne artykuły: